De centrale vraag die we ons vandaag, op 1 mei, meer dan ooit moeten stellen is: “Wie heeft controle over de economie die mijn leven bepaalt?” De voortdurende aanvallen op verworven sociale rechten in ons land zijn een structureel gevolg van kapitalistische accumulatie op wereldschaal. Loonmatiging, flexibilisering (flexijobs promoten, nachtwerk goedkoper maken, tijdelijke contracten, platformeconomie,…), zijn uitingen van de druk die de werkende klasse ondergaat in Vlaanderen en Wallonië vanuit wereldwijde concurrentie en globalisering. In dit model, waarin de rijke machtselites geen vaderland meer hebben, is er een sterke financiële transfer naar bankrekeningen die wereldwijd (lees: in belastingparadijzen) door het imperialistische centrum beheerd worden. Het verband tussen westers imperialisme en de druk op sociale rechten en verworvenheden in België is geen toeval of “aanpassing aan globalisering”, maar is een structureel gevolg van kapitalistische accumulatie op wereldschaal. Er is een recht evenredige lijn tussen de aanvallen vanuit N-VA op ziekenfondsen, syndicalisme, werklozen,… enerzijds en de oorlogspolitiek en militarisering waar Belgisch Minister van Oorlog Francken (N-VA) stevig aan bijdraagt anderzijds. Het beleid van liberale politieke partijen, met op kop N-VA en MR, past binnen een bredere competitiviteitslogica die mee wordt gevormd door globale machtsverhoudingen (imperialisme).
Trump heeft alvast de verdienste – waarschijnlijk ook zijn enige- dat hij het westers imperialisme veel duidelijker zichtbaar heeft gemaakt voor de ganse Europese publieke opinie. De VS blijken niet die steun en toeverlaat te zijn die steeds bereid is om “liberale wereldorde” waarin de EU zich graag profileert te garanderen. Trump heeft het kostenplaatje van de Europese veiligheid binnen het westers imperialistisch systeem duidelijk gemaakt en bevestigde daarmee meteen ook de afname van Amerikaanse hegemoniale vanzelfsprekendheid. Dit heeft, samen met de agressie van de Israëlische schurkenstaat tegen Iran, Libanon en de Palestijnen, het debat over “imperialisme” opnieuw aangewakkerd en de exclusieve focus op “identiteitspolitiek” in Europa (zowel ter linker als ter rechterzijde) enigszins teruggedrongen.
Imperialisme wordt ook zichtbaar in Vlaanderen wanneer wereldwijde concurrentie en machtsverhoudingen vertaald worden naar dagelijkse druk op arbeid, lonen en sociale bescherming. Het hedendaags economisch systeem wordt gedomineerd door grote bedrijven en financiële groepen. Trusts, holdings, monopolievorming,… als uitingen van kapitaalsconcentratie met machtselites die staatsmacht gebruiken om hun belangen wereldwijd te verdedigen (handelsconflicten, controle verwerven over grondstoffen,…) en hier ook investeringen in militaire middelen voor nodig achten. Internationale concurrentie met lage(re)loonlanden, kapitaal dat veel mobieler is dan arbeid en politici die “competitief” willen blijven, leiden regelrecht naar druk op loonvorming, pogingen om syndicale strijd in te perken en aanhoudende besparingen in de sociale zekerheid.
Bewapeningspolitiek, discussie over economische onafhankelijkheid, strategische autonomie,… heeft de naïeve globaliseringsdromen van de liberale elites doorprikt. Dit alles wordt ook duidelijker voor de werkende klasse, het imperialisme-debat wordt minder abstract. De bevolking voelt de gevolgen: stijgende energieprijzen door afhankelijkheid van buitenlandse olie/gas als gevolg van afgesloten Russische bevoorrading en illegale agressieoorlog tegen Iran. Stijgende werkdruk en delokalisatie omdat bedrijven de productie verplaatsen naar lageloonlanden of Europese landen zakken zelf weg naar dat niveau. Stijgende voedselprijzen door afhankelijkheid van wereldmarkten en speculatie op grondstoffen die gepaard gaat met een anti-landbouwbeleid in Vlaanderen. Opbouw van bewapening en regelrechte oorlogspolitiek door Belgische of Europese betrokkenheid via NAVO-dwang, lobbywerk van de defensie-industrie, enz.
Imperialisme (en het verzet ertegen) is dan ook geen “ver-weg-politiek”, het houdt verband met handelsstromen in onze havens (instabielere handelsroutes, geopolitieke sancties en tegenreacties, verschuivende wereldproductie, hogere logistieke kosten en risico’s,…), met stijgende defensiebudgetten terwijl elders overal bespaard wordt ten koste van sociale en openbare dienstverlening, met EU-sancties die effecten hebben op jobs in industrie en export, met migratie- en vluchtelingenstromen als gevolg van oorlogen die het westen in andere werelddelen start. Het wordt voor steeds meer mensen duidelijk wie hierbij wint (multinationals, de private financiële sector, de defensie-industrie), wie alles betaalt (de werkende klasse via belastingen, prijsstijgingen en besparingen) en wie alles beslist: Washington, de liberale elites in de EU, de NAVO en grote economische spelers.
Wanneer grondstoffen worden geroofd in het Globale Zuiden, wanneer oorlogen worden gevoerd om markten en invloedssferen, wanneer arbeiders elders worden uitgebuit tegen hongerlonen — dan voelen wij dat hier. Via concurrentiedruk, loonmatiging, onzeker werk, besparingen in sociale zekerheid,… Imperialisme daar betekent druk en onzekerheid hier. Voor de werkende Vlaming en Waal is het duidelijk: dit systeem werkt niet voor ons. Terwijl wij werken, produceren en de samenleving draaiende houden, wordt de macht uitgeoefend door een Belgische elite die ver van ons afstaat. Een liberale elite die zich inschrijft in een breder imperialistisch systeem, waarin multinationals, financiële machten en westersgezinde internationale instellingen de richting bepalen. Vlaanderen en Wallonië zijn geen vrije gemeenschappen van werkenden. Ze zijn ingekapseld in een Belgische staatsstructuur die niet vertrekt vanuit de noden van de bevolking, maar vanuit compromissen, machtsspel en het beschermen van gevestigde kapitaalsbelangen. Meer dan ooit is duidelijk dat militarisme en buitenlandse agressiepolitiek samenvalt met binnenlandse afbraakpolitiek ten koste van de werkende klasse.
De Zannekinbond steunt revolutionaire transformatie van het politieke en economische systeem, en verwerpt elke medewerking aan reformistische partijpolitiek die het institutioneel en ideologisch status quo dient. Daarom zeggen wij ook vandaag:
Geen neoliberaal beleid, maar militante strijdvaardigheid van de werkende klasse!
Geen concurrentie tussen werknemers, maar solidariteit van Vlaamse en Waalse werkenden tegen het Belgisch en EU-systeem!
Geen besparingen voor ons en cadeaus voor de rijken!
Geen oorlogspolitiek in onze naam!
