De Britse overheid weigerde de Belgische rechts-identitair Filip Dewinter de toegang tot het land om deel te nemen aan een ‘Unite the Kingdom – Unite the West’ haatmars van bange Britse nostalgici. Met Dewinter zijn wens wordt het onderscheid tussen het rechtgeaard, emancipatorisch Vlaams-nationalisme enerzijds en de rechts-identitaire parasitaire stroming anderzijds alweer zeer duidelijk. Als Vlaams-nationalist is het belangrijk om consequent te blijven in de kernprincipes die deze beweging historisch hebben gevormd: volkssoevereiniteit, politieke zelfbeschikking en het recht van naties om conform de belangen van het gewone volk hun eigen toekomst te bepalen. Vanuit die logica is deelname aan een “Unite the Kingdom – Unite the West”-manifestatie fundamenteel verwerpelijk.
Vanuit Vlaams-nationalistisch oogpunt is “Four Nations, One Kingdom” geen erkenning van volkeren, maar een herverpakking van imperialistische staatscentralisme in meervoudige symboliek. Het Britse rijk vormt de historische kern van het westers imperialisme, waarin het later werd afgelost door Washington. Uitgerekend dit imperialisme is precies waar het authentieke radicale Vlaams-nationalisme dat het taal-en cultuurflamingantisme oversteeg (en niet de rechts-identitaire dwaling) historisch afstand van neemt. ‘Nooit meer oorlog’ was voor de Frontsoldaten geen aanzet om het imperialistische westen te gaan verdedigen maar wel om afstand te nemen van imperialisme en haar onvermijdelijk oorlogsgeweld waarin kleine volkeren en de werkende klasse de zwaarste prijs betalen. Met zijn “Four Nations – One Kingdom” schakelt de door de Israëlische schurkenstaat gesteunde organisator Stephen Yaxley -Lennon (alias “Tommy Robinson”) zich op één lijn met de door loyalisten gesteunde Britse bezetting van de zes graafschappen in het noorden van Ierland. Onze Vlaamse sympathie en steun gaat uit naar het compromisloze Iers republikanisme en naar het Schots onafhankelijkheidsstreven.
Vanuit een volksnationaal anti-imperialistisch perspectief is ook sympathie met monarchisme uit den boze, omdat het historisch verbonden is met erfelijke, gecentraliseerde en imperialistische machtsstructuren die botsen met het principe van volkssoevereiniteit. Monarchisme is een overblijfsel van een achterhaalde politieke orde waarin macht niet vanuit het volk komt. De Britse monarchie is net als de Belgische en alle andere vorstenhuizen een verwerpelijke instelling die bestreden moet worden tot ze haar ware plaats heeft gevonden: in de geschiedenisboeken.
Dit soort manifestaties vertrekt niet vanuit het recht van volkeren op autonomie, maar juist vanuit het verwerpelijke, omgekeerde principe: het versterken van bestaande staats- en machtsstructuren onder een bredere “westerse eenheid”. De Belgische staat en haar machtselites maken hier onlosmakelijk deel van uit. Daarnaast vervangt het discours van “het Westen” de concrete realiteit van Europese volkeren door een abstract civilisatorisch blok. Waar Vlaams-nationalisme uitgaat van de unieke identiteit en politieke wil van een volk, schuift dit soort retoriek een brede, vaak Anglo-Amerikaans en liberaal gekleurde maar ook etnisch exclusieve identiteit naar voren die nationale verscheidenheid ondergeschikt maakt. Dat is geen versterking van volkeren, maar een verzwakking ervan.
Ook de verwijzing naar een gedeelde “westerse beschaving” en traditionele waarden wijst meestal -en ook in dit Britse geval- op een politieke agenda van islamofobie, zionisme, culturele uniformisering en blokkdenken, waarin nationale bevrijding niet centraal staat maar net wordt ingeperkt door een overkoepelend denkbeeldig identitair en geopolitiek kader. Historisch is migratie sterker richting de westerse imperialistische wereld omwille van haar economisch en institutioneel model. Ontwrichting van lokale gemeenschappen en economieën in het Globale Zuiden enerzijds en oorlogsgeweld anderzijds als gevolg van westers imperialisme zijn de grootste oorzaken voor massamigratie. De deelnemers van de haatmars verdedigen een (geo)politiek en economisch concept waarvan ze bepaalde fundamentele gevolgen verwerpen. Het is nostalgie naar vervlogen tijden toen het westers imperialisme de wereld kon domineren zonder er al te veel lasten van te dragen.
Voor wie de Vlaamse zaak ernstig neemt, is de conclusie daarom duidelijk: echte volkerenstrijd laat zich niet vangen in slogans over een “verenigd Westen” en identitair verpakte islamofobie, maar vergt net afstand van zulke overspannende constructies. Vlaamse emancipatie vraagt geen aansluiting bij imperialistische blokidentiteiten, maar consequente focus op anti-imperialisme, Vlaamse zelfbeschikking en politieke autonomie. Als een politiek bewuste Vlaming vandaag in Londen manifesteert, laat het dan bij de pro-Palestijnse Nakba-herdenking zijn. Voor nationale Palestijnse soevereiniteit, tegen zionistisch en imperialistisch geweld. En tegen Belgische identitairen die Vlaamsgezindheid misbruiken
