Internationale resolutie over de situatie in de Golf en Rusland, onderschreven door:
Fronte del Dissenso (Italië), Verenigde Communistische Partij van Rusland, Partido da Causa Operária (Brazilië), American Communist Party (VS), Antiimperialistische Koordination (Oostenrijk), Zannekinbond, Vlaanderen (Belgische staat), Nación Andaluza (Spaanse staat), Anti-Jindal & Anti-POSCO Movement (JPPSS), Odisha (India)
De VS proberen wanhopig hun tanende suprematie in stand te houden. Door hun sterkste instrument in te zetten, namelijk hun militaire superioriteit, proberen ze deze seculaire achteruitgang een halt toe te roepen. Maar ze staan op het punt een omslagpunt te bereiken, waardoor de vuren van het verzet nog verder zullen worden aangewakkerd. Ze hebben middelen ingezet in te veel oorlogen, terwijl alle economische, sociale, politieke en culturele factoren zich in tegengestelde richting ontwikkelen. De zionistische genocide is de symbolische uitdrukking van een algemene situatie die de imperialistische slachting blootlegt, maar het verzet ongeslagen laat. Hiervoor zal het door de VS en Israël geleide imperialisme uiteindelijk een zware prijs betalen.
Sinds het ontstaan van het Amerikaanse imperium is het de doctrine van de neoconservatieven geweest om hun vijanden preventief aan te vallen. Maar de ‘oorlog tegen het terrorisme’, die twee decennia geleden werd gelanceerd, heeft in wezen al nederlagen (of op zijn best patstellingen) opgeleverd, zoals in Irak en Afghanistan.
Tegen de achtergrond van de sociaal-economische ramp van de door de VS geleide kapitalistische globalisering en de opkomst van China, dat vastbesloten is zich niet te onderwerpen, zijn zowel het verzet van staten als dat van volkeren sindsdien gegroeid. De wereld staat op het punt een multipolaire orde voort te brengen. Maar de VS doen alles wat mogelijk is om het ongeboren kind te aborteren, en het zal noodzakelijk zijn enkele beslissende anti-imperialistische overwinningen te behalen.
Deze mondiale vormen van verzet hebben hun weerslag gevonden in de spanningen en machtsstrijd binnen de VS zelf. Dit heeft geleid tot het ontstaan van het Trumpisme en tot verdere versnippering van het tweepartijenstelsel. De Republikeinse Partij stortte bijna in, terwijl de Democratische Partij gedwongen werd naar links op te schuiven en zich meer afstand van het zionisme voor te doen. Trump staat aan het hoofd van een soort imperialistisch populisme, dat erop gericht is opnieuw steun te verwerven onder delen van de middenklasse door middel van een merkwaardige combinatie van blanke suprematie en de belofte een einde te maken aan de permanente oorlogen van de VS. Dit is inmiddels onmogelijk gebleken en zal onvermijdelijk leiden tot het uiteenvallen van het Trumpisme, met onbekende gevolgen. Het vooruitzicht van structureel hogere olieprijzen zal het verval versnellen. Het is veilig te voorspellen dat er verdere conflicten zullen ontstaan, waardoor het spookbeeld van een burgeroorlog opnieuw opdoemt.
Trump wilde een compromis met Rusland tot stand brengen; dit compromis zou het historische consensus binnen het Amerikaanse imperialisme schenden, namelijk dat Rusland ondergeschikt moet worden gemaakt als onmisbare voorwaarde voor het in stand houden van het imperium. (Het diepere strategische idee hierachter is dat de VS Rusland van China moeten losmaken om China klein te houden – maar de neoconservatieve overmoed staat een omgekeerde Nixoniaanse koers niet toe, omdat zij vasthoudt aan de unipolaire opvatting.) Het momentum bereikte zijn hoogtepunt tijdens de top van Alaska in augustus 2025. Maar Trump was niet sterk genoeg om zich aan het staatsapparaat op te leggen.
Daar zijn veel redenen voor: de verzwakking van het Russische militaire momentum. De anti-Russische ijver van de EU (die afzonderlijk moet worden geanalyseerd). De volharding van het Oekraïense nationalisme, dat massale steun heeft behouden. De zwakte van de vredesbeweging in het Westen.
Een verdere factor is de diepe penetratie van het zionisme in het Amerikaanse staatsapparaat, waarbij de neoconservatieve factie in het hart ervan volledig met het zionisme is versmolten. Dit heeft Trump uiteindelijk ten aanzien van Rusland verlamd. Het Trumpisme is volledig afhankelijk van het zionisme. Het verleent niet alleen onbeperkte steun aan de genocide in Palestina, maar heeft zich ook gestort in de niet te winnen oorlog tegen Iran, die door Israël werd uitgelokt. Het feit dat een deel van de MAGA-basis zich nu tegen het zionisme begint te keren, zal onvermijdelijk leiden tot de splitsing en ondergang van het Trumpisme.
Dertig jaar lang hebben de neoconservatieven campagne gevoerd voor grootschalige militaire agressie om de islamitische anti-imperialistische staat Iran ten val te brengen. De Amerikaanse gevestigde orde had zich tot nu toe van een dergelijk avontuur onthouden vanwege het grote risico dat het een nieuwe mislukking zoals in Irak zou opleveren, dat in ieder geval een veel zwakker land is. Net zoals Hitlers oorlog op twee fronten geen enkele rationele grond had, behalve de racistische impuls die absolute Arische suprematie verkondigde, heeft het zionistische idee om Iran te vernietigen geen rationele basis, maar slechts zelfbedrog en diezelfde blanke suprematie.
Het is een ironie van de geschiedenis dat juist Trump de neoconservatieven in de afgrond volgde, ondanks zijn belofte om met de ‘deep state’ te breken. Hij stortte zich in het avontuur en faalde jammerlijk, zoals voorspelbaar was. Er kwam geen ‘regime change’, maar wel een enorm versterkte islamitische regering, zowel intern als extern. Daarnaast betekende dit de volledige ondergang van de pro-imperialistische Iraanse oppositie, aangezien de volksmassa’s, waaronder de verwesterde middenklasse, zich schaarden achter de patriottische verdediging van hun land. De Iraanse controle over de Straat van Hormuz (die als onderhandelingsinstrument zal blijven bestaan en de energieprijzen zal opdrijven) en de machtsprojectie in de Golf stellen het maatschappelijke model van de pro-imperialistische Golfstaten zelf ter discussie. Dit komt tot uiting in het feitelijke einde van de Samenwerkingsraad van de Golf (GCC). Saudi-Arabië moest zich opnieuw afstemmen op Turkije en Qatar en zijn oorlog tegen de Moslimbroederschap verzachten, die kan worden beschouwd als een populaire basis voor een kapitalistisch bestuursmodel dat minder ondergeschikt is aan de VS en Israël. Turkije is geleidelijk versterkt en oefent patronage uit over Syrië, maar wordt ook geconfronteerd met de (volks)eis om Israëls geweld in te dammen. Als Erdogan en zijn opvolgers erin slagen het evenwicht tussen de verschillende machtsblokken te bewaren (wat de multipolaire dynamiek en de verzwakking van de NAVO weerspiegelt, waarvan Turkije een belangrijk lid is), is Turkije kandidaat om zich opnieuw als de leidende soennitische staat te vestigen. Ondertussen blijven de Emiraten, als openlijke collaborateurs met het imperialisme, volledig geïsoleerd en voeren zij op vele fronten oorlog met hun voormalige bondgenoten, de Saudi’s.
Maar de grootste winst is de opname van Libanon in het Iraanse afschrikkingsschild tegen het zionisme. Het Amerikaans-Iraanse akkoord is afhankelijk van het beëindigen van de Israëlische agressie tegen Libanon, een voorwaarde die Israël noch kan noch wil aanvaarden. Trump zal het moeilijk hebben om tot terughoudendheid op te roepen, waardoor zijn gehele politieke coalitie in gevaar komt. Het is mogelijk dat het instabiele akkoord met Iran gedurende een bepaalde periode standhoudt, aangezien een snel hervatte imperialistische agressie Iran verder zou versterken. Maar het zionisme lijkt vastbesloten zijn offensief voort te zetten, gesteund door zijn bevolking, die steeds verder naar een paroxisme beweegt. En de VS zijn verplicht te volgen, want de val van het zionisme zou ook de doodsklok voor de Amerikaanse suprematie luiden. Vroeg of laat is daarom een nieuwe oorlog in West-Azië onvermijdelijk, met zijn vele fronten en de betrokkenheid van de bevolking, waarbij altijd verrassingen te verwachten zijn.
Als Iran erin slaagt zijn overwinning te behouden en te consolideren, kan zijn succes worden beschouwd als een belangrijke stap in de richting van een multipolaire orde, aangezien Iran geen vazalstaat is van Rusland, laat staan van China. Deze overwinning zal andere tweederangsnatiestaten ook de mogelijkheid geven zich te ontwikkelen en zal veel meer ruimte bieden aan volksbewegingen. (Het is overigens geen toeval dat het Amerikaans-Iraanse akkoord Palestina en Gaza niet omvat.)
Maar laten we terugkeren naar het Russische front. Trump blijft gegijzeld door de zionistische neoconservatieven, waardoor de ondergang van het Trumpisme uiteindelijk onvermijdelijk wordt. Dat impliceert ook dat het onmogelijk is het Kremlin een substantieel compromis aan te bieden. Het Westen is niet eens bereid de Kissinger-formule aan te bieden (de Krim en Donbas voor Rusland, de rest van Oekraïne voor de VS), laat staan een neutrale status voor Oekraïne, wat de facto de centrale eis van Rusland is.
Dit komt ook door de uitputting van de Russische opmars op het slagveld, die heeft plaatsgemaakt voor een strategische patstelling. Deze uitputtingsoorlog zou nog vele jaren kunnen duren. Het Westen is vastbesloten maximaal industriële middelen in te zetten en bereidt zich voor op een oorlogseconomie, terwijl de Russische samenleving verdere belasting moe lijkt te zijn, vooral omdat de bourgeoisie en de stedelijke middenklasse blijven hopen op een re-integratie in het mondiale kapitalisme.
Maar de belangrijkste reden voor de patstelling is noch militair noch economisch; ze is politiek. Het Kremlin heeft in wezen al zijn kaarten gezet op militaire machtsprojectie, waarbij zelfs de nucleaire dreiging werd ingezet. Het heeft weinig aandacht besteed aan het onderscheiden van verschillende groepen binnen de Oekraïense samenleving en aan pogingen om aanzienlijke delen van de bevolking los te maken van het pro-imperialistische nationalisme. Terwijl het Kremlin bleef beweren dat Russen en Oekraïners één natie waren – wat historisch gezien een zekere waarheid kan bevatten – heeft de politieke campagne van het Kremlin, waarin werd ontkend dat Oekraïne een natie was, juist bijgedragen aan het ontstaan van een Oekraïense natie als massaverschijnsel. Dit idee had gedurende de 20e eeuw nooit echt vaste voet gekregen.
Poetin viel Lenin aan omdat die de Oekraïense staat had erkend. Maar daarmee creëerde Lenin één gemeenschappelijk anti-imperialistisch (en aanvankelijk socialistisch) Sovjetvolk dat in staat was het Duitse imperialisme op ongekende wijze te verslaan en het pro-imperialistische Oekraïense nationalisme historisch te marginaliseren. Nu zien we het omgekeerde gebeuren, wat plaatsmaakt voor iets wat we een imperialistische volksoorlog zouden kunnen noemen. Zonder de buitengewone volharding van het Oekraïense nationalisme zou zelfs onbeperkte imperialistische militaire steun een Oekraïense nederlaag niet kunnen voorkomen.
Er zijn doorheen de hele geschiedenis van de westerse interventie, die begon met de ontbinding van de Sovjet-Unie, veel tekenen geweest van politieke differentiatie binnen de Oekraïense samenleving. De broederoorlog die door het fascistisch getinte Oekraïense nationalisme tegen Rusland is ontwikkeld, leidt Oekraïne in het bijzonder naar een historische ramp. Rusland moet Oekraïne een democratische neutraliteit aanbieden, waardoor de Oekraïense nationalisten als marionetten van het westerse imperialisme zouden worden ontmaskerd en uiteindelijk de weg naar anti-imperialistische eenheid zou worden geopend. Groot-Russisch nationalisme is uiteindelijk een recept voor een nederlaag van een anti-imperialistische Russische natie.
Maar de uitdaging gaat niet alleen over het Oekraïense volk. Het gaat ook over de volksmassa’s in het Westen, zij het in mindere mate. In verschillende westerse landen, en vooral in het beslissende Duitsland, bestaat er sterke steun onder de bevolking voor vrede met Rusland op basis van respect voor de Russische soevereiniteit. Maar het Kremlin heeft daar geen gebruik van kunnen maken. Laten we een beperkte analogie trekken met de Palestijnse strijd, die door de westerse propagandamachine volledig wordt uitgesloten, maar desondanks massale steun onder de bevolking heeft verworven, tot het punt waarop deze steun een beslissende politieke factor is geworden. Zeker, een staatloos volk dat verzet biedt, is iets anders dan de op één na machtigste staat ter wereld. Maar uiteindelijk staan beide tegenover het Amerikaanse imperialisme.
Wij roepen op tot Oekraïense neutraliteit en de terugtrekking van de NAVO uit Oost-Europa, waarmee de uiteindelijke reden voor de oorlog zou worden weggenomen. De volksmassa’s moeten begrijpen (en dit moet hun worden bijgebracht) dat het het Westen is dat oorlog wil en de volledige capitulatie van Rusland eist, net zoals het Duitse imperialisme dat tijdens de Tweede Wereldoorlog deed. Het overtuigen van de massa’s garandeert geenszins dat er vrede zal komen of dat de westerse imperialistische ambities zullen worden afgezwakt. Het kan noodzakelijk zijn de militaire anti-imperialistische verdediging nog vele jaren voort te zetten. Maar één ding staat vast: deze anti-imperialistische oorlog kan niet alleen met militaire en economische middelen worden gewonnen, maar voornamelijk met politieke middelen.
Onder de huidige omstandigheden lijkt een nederlaag van het imperialisme niet snel in zicht te komen. Bereidheid tonen tot een compromis zou in de meest optimistische prognose kunnen leiden tot het beperken van de Oekraïense militarisering. Het kan zelfs waar zijn dat het Westen opnieuw bedrog zal plegen, zoals het keer op keer heeft gedaan (zie het Akkoord van Minsk). Maar de politieke voordelen van onderhandelen zijn belangrijker dan het voeren van een eindeloze uitputtingsoorlog, omdat ze betere mogelijkheden bieden om de politieke krachtsverhoudingen in Oekraïne en het Westen om te keren, gezien de algemene opmars van de verzetsbewegingen en de ernstige politieke crisis van zowel de EU als de Amerikaanse leiding.
Wat het Cubaanse front betreft, erkennen wij dat Trump in de verleiding komt om zich in opnieuw een avontuur te storten dat een gemakkelijke overwinning zoals in Venezuela belooft en zijn tanende aanzien moet opkrikken. Maar hij dacht hetzelfde over een oorlog met Iran en kreeg daarbij een les. Ondanks de extreme militaire ongelijkheid met Cuba blijven de politieke risico’s aanzienlijk. De Cubaanse revolutie heeft haar volkssteun zeker niet uitgeput; anders had zij niet tientallen jaren kunnen standhouden met beperkte buitenlandse steun. Een burgeroorlog en volksverzet zijn mogelijk en dreigen het anti-imperialistische momentum in heel Latijns-Amerika aan te wakkeren. De anti-imperialistische bewegingen moeten volledige steun en solidariteit verlenen aan het soevereine Cuba en van de anti-imperialistische mogendheden eisen dat zij de broodnodige staatssteun uitbreiden, zelfs als dit confrontatie met het Amerikaanse imperialisme tot gevolg heeft.
De uiteindelijke vijand van het Amerikaanse imperium is het soevereine China. Washington is momenteel niet in staat om aan te vallen, maar kan zich slechts voorbereiden op de isolatie van China. Anderzijds wil de Chinese kapitalistische klasse, geleid door de Communistische Partij, confrontatie tegen elke aanvaardbare prijs vermijden. En de geschiedenis ligt open. Gezien het verzet over de hele wereld lijkt grootschalige militaire agressie in de nabije toekomst niet waarschijnlijk. Maar het tanende Amerikaanse imperialisme is nog steeds geen papieren tijger en is in staat aanzienlijke en harde klappen uit te delen. We bevinden ons midden in een gecombineerde mondiale positionele én mobiele oorlogvoering. Fronten kunnen plotseling veranderen. Kijk naar Libanon, waar het zionisme het verzet een aanzienlijke nederlaag toebracht, om twee jaar later te zien hoe de hernieuwde bezetting opnieuw aan kracht won en het tij keerde. Een Russische nederlaag zou het beeld volledig kunnen veranderen en de weg openen naar een oorlog tegen China.
De belangrijkste les van de geschiedenis is dat anti-imperialistisch verzet en bevrijding aanzienlijke volkssteun nodig hebben, zonder de staatscapaciteiten te verwaarlozen. De multipolaire wereld is een noodzakelijke stap voorwaarts. Maar dit betekent niet noodzakelijk het einde van het imperialisme en evenmin van kapitalistische oorlogen. De anti-imperialistische volksleiders moeten interne conflicten overwinnen of op zijn minst verzachten om een zo verregaande mogelijke eenheid tegen de imperialistische mogendheden mogelijk te maken, ongeacht of deze verenigd zijn (of uiteenvallen) en zich voorbereiden op nieuwe socialistische pogingen. De oude regel blijft geldig: deze strijd speelt zich voornamelijk aan de periferie af, maar zonder de imperialistische machtscentra erbij te betrekken en daar verdeeldheid te veroorzaken, zullen anti-imperialistische overwinningen kwetsbaar blijven. Een lange periode van imperialistische oorlogen, staats- en volksverzet tegen het imperialisme en volksrevoluties tegen het kapitalisme ligt voor ons.
