Op 11 april organiseerde het Anti-Imperialistisch Front zijn eerste conferentie voor politieke gevangenen in Parijs.
De conferentie, die van ’s ochtends tot ’s avonds duurde, bracht talrijke organisaties uit Europese landen samen. Van buiten Europa deelde OLEP uit Mexico een video, en Noel Hamrahan, de advocaat van Mumia Abu-Jamal uit de Verenigde Staten, nam online deel.
Er werd een tentoonstelling getoond die de “vergeetput”- en “prikkeldraad”-gevangenissen afbeeldde. We delen deze in de bijlage.
De conferentie werd geopend met een toespraak van Zehra Kurtay, die in Parijs een symbool van verzet is geworden na een 219 dagen durende hongerstaking van onbepaalde duur. In haar toespraak ging zij in op de verzetsbewegingen in Turkse gevangenissen. Ze benadrukte dat dit een proces is dat loopt van de 7 jaar durende Doodsvasten tot de huidige put-type gevangenissen.
Revolutionaire gevangenen, die geïsoleerd worden van de buitenwereld, maken van hun lichaam een wapen. Kurtay benadrukte dat het fascisme in Turkije om twee redenen nooit kan zegevieren.
Ten eerste zijn er de revolutionairen; ten tweede is er internationale solidariteit.
Eerste panel
Het eerste panel besprak het getuigenis van de onderzoeksdelegatie die naar Turkije reisde om de vergeetput-type isolatiegevangenissen te onderzoeken, die al lange tijd het onderwerp zijn van hongerstakingen.
De leden van de delegatie deelden hun ervaringen van het snel gearresteerd en gedeporteerd worden zonder enige rechtvaardiging, minder dan 24 uur na aankomst in Turkije.
Nick Krekelbergh, Fernando Garcia en Jean Pascal Graziani deelden hun ervaringen.
Tatiana Desyatova, een lid van de delegatie uit Rusland die niet fysiek aanwezig kon zijn vanwege het ontbreken van een Europees visum, nam online deel aan de livestream.
Tweede panel
Het tweede panel begon met een toespraak van Mohammed Khatib, de Europese coördinator van Samidoun. Hij sprak over de onderdrukking in Palestina, het lijden van Palestijnse gevangenen en de nieuwe doodstraf die door Israël is opgelegd.
Doğan Karataştan, die live deelnam aan de uitzending, sprak over de “put-type” gevangenissen in Turkije en de strijd daartegen.
Doğan Karataştan, een veteraan van de hongerstaking, is een verzetsstrijder die een hongerstaking van onbepaalde duur van 155 dagen voerde in de Çorlu “putachtige” streng beveiligde gevangenis en een overwinning behaalde toen zijn eisen werden ingewilligd. Karataştan zei: “Onze strijd is een strijd voor socialisme tegen imperialisme. Wat er ook gebeurt, hoeveel druk er ook wordt uitgeoefend, hoeveel druk we ook in de gevangenis ondervinden, wij zullen tot het einde weerstand bieden.”
De derde spreker was Konstantina Kartsioti, een vertegenwoordiger van het Anti-Imperialistisch Front. Zij sprak over het Ampelokipoi-proces dat momenteel in Griekenland loopt. Ze stelde dat de antiterrorismewetten van Griekenland uitsluitend zijn ingevoerd om revolutionairen te criminaliseren. Ze benadrukte dat alle zaken die onder deze wet vallen politiek van aard zijn.
Een boodschap van de Tinko-organisatie uit Baskenland werd voorgelezen. “We maken moeilijke tijden door waarin het kapitalisme zijn meest agressieve gezicht toont. Het stelt de meest reactionaire krachten in staat een fascistisch bewind op te leggen, wakkert imperialistische oorlogen aan en bewapent, onder andere, de straten.
Het is de klassenstrijd en het zijn de onderdrukte volkeren die zich zullen verzetten tegen alle vormen van barbarij en tegen de foltering, executies, gevangenschap en het ontzeggen van medische zorg in gevangenissen waarvan zij rechtstreeks het slachtoffer zijn.”
Bruno Drweski, een vertegenwoordiger van de URC-organisatie, sprak over de Oekraïense communistische broers Kononovitsj. De broers staan al vier jaar onder huisarrest en dragen enkelboeien.
Oekraïne grijpt naar allerlei middelen om twee antifascistische broers te vermoorden.
Tot nu toe zijn deze moordpogingen alleen verijdeld door internationale solidariteit.
Een verklaring werd voorgelezen door Alejandra Matamanos Alexandrova, de advocaat van Maria Jose Banos, een gevangene die op de rand van de dood verkeert. Banos is een Grapo-gevangene, ouder dan 60 jaar, en heeft meer dan 20 jaar in de gevangenis doorgebracht. In die tijd is haar gezondheid voortdurend verslechterd. Ze bevindt zich momenteel in zeer slechte lichamelijke toestand en op de rand van de dood. Hoewel een rechterlijke uitspraak haar vrijlating voorschrijft, blijft Banos gevangen zonder medische behandeling te krijgen.
Derde panel
De eerste bijdrage ging over İlker Alcan, een politieke gevangene in Frankrijk.
Net als Zehra Kurtay werd İlker Alcan vervolgd voor deelname aan protesten en aan het Fête de l’Humanité.
De vrouw van Alcan sprak, en haar woorden werden op het podium in het Turks vertaald.
Zij verklaarde dat haar recht om hem te bezoeken voortdurend wordt geschonden. Ze gaf ook aan dat niet alleen haar brieven niet worden bezorgd, maar dat ook het geld dat zij stuurt hem niet bereikt. Ze riep op tot blijvende steun.
Sean Hanna, een vertegenwoordiger van IRPWA uit Ierland, rapporteerde over de situatie van gevangenen in Ierland. Hij stelde dat revolutionaire gevangenen voortdurend onder druk en foltering staan, worden mishandeld, hun recht op medische zorg wordt ontzegd en dat zij 23 uur per dag volledig geïsoleerd worden vastgehouden onder omstandigheden vergelijkbaar met die van een “put-type” gevangenis.
Hij verklaarde dat mensen zoals hij, zonder strafblad, voortdurend worden bedreigd en lastiggevallen vanwege hun activiteiten en levensstijl. Bovendien worden zelfs hun families geviseerd.
Uit Italië sprak een vertegenwoordiger van het initiatief “Vogliamo rompere un tabù” over de Italiaanse 41bis-wet. Hij verwees ook naar de zes maanden durende hongerstaking van Alfredo Cospito. Hij benadrukte dat momenteel 730 gevangenen in Italië onder 41bis-omstandigheden vallen en dat deze gevangenispraktijk zich steeds verder uitbreidt.
Het 41bis-regime is een beleid van strikte isolatie en ontmenselijking.
De sprekers stelden ook de campagne “We Want to Break a Taboo” voor. Ze gaven aan dat het doel van de campagne is om de solidariteit met politieke gevangenen in Italië te versterken, hun vrijlating te bewerkstelligen en tegelijkertijd de anti-imperialistische strijd uit te breiden.
Er werd een video getoond van OLEP, een organisatie uit Mexico die solidariteitsactiviteiten organiseert voor politieke gevangenen.
Een verklaring van de Duitse organisatie Netzwerk für politische Gefangene over de zaak van Daniela Klette werd voorgelezen.
Daarna sprak de Baskische organisatie Bultza. Zij benadrukte dat Baskenland onder bezetting staat van de Spaanse staat, maar dat het volk blijft strijden voor bevrijding en socialisme.
Zij stelde dat de Franse staat een bezettende, koloniale en imperialistische macht is.
Ook werd opgemerkt dat zelfs landen die onafhankelijkheid hebben bereikt, afhankelijk blijven van deze macht. Daarom eisten zij niet alleen onafhankelijkheid voor Baskenland, maar ook voor Catalonië, Corsica, Bretagne, Frans-Guyana, Guadeloupe, Martinique, Mayotte en Frans-Polynesië. Bultza benadrukte dat het verdedigen van het recht op zelfbeschikking van volkeren een fundamenteel principe is voor een marxistisch-leninistische organisatie.
Hij benadrukte dat zij zullen blijven strijden totdat zij onafhankelijkheid bereiken en de Baskische Socialistische Republiek vestigen.
De advocaat van Mumia Abu-Jamal, Noel Hamrahan, nam online deel en gaf informatie over Mumia.
Aan het einde van de conferentie gaven de leden van Grup Yorum een kort concert om het evenement af te sluiten.
De meeste deelnemers bleven nog een dag en bezochten uiteindelijk Zehra Kurtay in haar tent. Zo eindigde de conferentie, die begon met de openingswoorden van Zehra Kurtay, met een bezoek aan Zehra Kurtay.
Bron: Anti-Imperialist Front, vertaald door Zannekinbond d.d. 19-04-2026
