In 1917 kwamen arbeiders, boeren en soldaten in Rusland in opstand en richtten zij de eerste socialistische staat in de geschiedenis op. De Oktoberrevolutie van 1917 kondigde aan alle onderdrukte volkeren van de wereld aan dat een nieuw tijdperk was begonnen. Toen de Sovjets werden uitgeroepen, was de Eerste Wereldoorlog nog niet beëindigd en leed het land onder hongersnood, epidemieën en werkloosheid. De industrie was onderontwikkeld in vergelijking met andere Europese landen en veel naties binnen het land leefden onder onderdrukking.
Terwijl imperialistische landen het bloed van volkeren vergoten in oorlogen die zij tegen elkaar ontketenden om hun netwerken van uitbuiting uit te breiden, zonder acht te slaan op mens en arbeid, werd aan de andere kant via de strijd voor gelijkheid en broederschap de Sovjet-Unie opgebouwd. Vanaf haar ontstaan toonde de Sovjet-Unie welke vooruitgang mogelijk was voor de toekomst van de volkeren.
De Sovjetregering leerde in korte tijd miljoenen mensen lezen en schrijven. Universiteiten, fabrieken, theaters en bibliotheken werden toegankelijk gemaakt voor het volk. De kinderen van boeren die ooit honger leden, de kinderen van het volk, werden enkele van ’s werelds beste wetenschappers, artsen en kunstenaars.
Tegelijkertijd veroordeelde het imperialisme miljoenen mensen in de kolonies tot honger en dood. In India leidde het Britse koloniale bewind tot miljoenen doden door hongersnood en armoede, terwijl de rijkdom van Afrika in de kassen van Europese monopolies vloeide.
In een wereld die meedogenloos door het imperialisme werd uitgebuit, werden de Sovjets een licht voor onderdrukte volkeren en een nachtmerrie voor het imperialisme.
In de 21e eeuw, terwijl de verdiepende crisis van het imperialisme en oorlogen de toekomst van de volkeren van de wereld verwoesten, beschermt het op privé-eigendom gebaseerde staatsstelsel – noodzakelijk voor zijn eigen belangen – niet de noden van de volkeren, maar de belangen van een kleine parasitaire klasse die het kapitaal controleert.
Het socialisme daarentegen is naar voren gekomen als het enige reële alternatief voor de bevrijding van de volkeren, en blijft dat vandaag.
Waarom socialisme het enige alternatief is, kan concreet worden uitgelegd aan de hand van historische ervaring.
Het voorbeeld van de Sovjet-Unie
Na de Oktoberrevolutie van 1917 werd de achtergebleven, op landbouw gebaseerde economie van het tsaristische Rusland via socialistische planning snel omgevormd tot ’s werelds op één na grootste industriële macht.
Vijfjarenplannen maakten van miljoenen arbeiders en boeren de belangrijkste drijvende kracht van de productie.
De industrialisatie werd gerealiseerd door de eigen kracht van de Sovjetvolkeren. De Sovjets buitten geen andere volkeren uit en gebruikten hun arbeidskracht niet om hun eigen land te ontwikkelen.
Terwijl crisissen, werkloosheid en ellende in kapitalistische landen gemeengoed werden, breidden de Sovjets hun economie via vijfjarenplannen geleidelijk uit. Van een achtergebleven landbouwland in de jaren 1920 werd het tegen de jaren 1940 de op één na grootste industriële macht ter wereld. Het vermogen om de nazi-invasie tijdens de Tweede Wereldoorlog te weerstaan was het resultaat van deze geplande ontwikkeling.
Werkloosheid werd afgeschaft.
In de Sovjet-Unie kregen alle kinderen, meisjes en jongens, tot hun zeventiende de theoretische en praktische basis van productietakken aangeleerd. Studenten konden in hun moedertaal studeren en hun opleiding voortzetten terwijl zij werkten.
De meest fundamentele mensenrechten – gezondheidszorg, huisvesting, werk en sociale zekerheid – werden gegarandeerd.
Het beginsel van gelijkheid
Alle volkeren hadden gelijke toegang tot onderwijs, gezondheidszorg en culturele activiteiten.
Gelijkheid in de gezondheidszorg werd gerealiseerd. Tijdens de tsaristische periode waren gezondheidsdiensten vrijwel uitsluitend voorbehouden aan de aristocratie. In de Sovjet-Unie werd een gratis en toegankelijk gezondheidssysteem voor iedereen opgebouwd. Via poliklinieken, sanatoria en mobiele medische teams die dorpen bereikten, maakten miljoenen mensen voor het eerst kennis met moderne geneeskunde. Epidemieën zoals malaria en tuberculose werden grotendeels uitgeroeid.
Voor de revolutie was tsaristisch Rusland grotendeels een boerenmaatschappij met lage alfabetiseringsgraad, en leefde het merendeel van de bevolking onder feodale verhoudingen.
De Sovjetregering lanceerde in haar beginjaren alfabetiseringscampagnes. Tegen het einde van de jaren 1930 lag de alfabetiseringsgraad boven de 90 procent. Hierdoor kon de hele samenleving deelnemen aan de productie.
De Sovjet-Unie groeide ook snel uit tot een van ’s werelds toonaangevende centra van wetenschap en technologie.
De Sovjet-Unie behoorde tot de eerste landen die de gelijke deelname van vrouwen aan productie en maatschappelijk leven waarborgden. Vrouwen kregen gelijke rechten in onderwijs, bestuur en arbeid. Via crèches en kinderopvang konden vrouwen toetreden tot de arbeidsmarkt, wat hun maatschappelijke productiviteit verhoogde.
Nationale bevrijding en rechten
Tsaristisch Rusland werd het “gevangenis der volkeren” genoemd. Tijdens de Sovjetperiode werd het recht van naties op zelfbeschikking erkend. Dit recht houdt in dat een natie zonder voorwaarden haar eigen lot kan bepalen, inclusief het recht om een onafhankelijke staat te vormen en zich af te scheiden. Dit is enkel mogelijk onder het socialisme. De Sovjet-Unie verleende dit recht aan alle volkeren binnen haar grondgebied.
Socialisten verwerpen het beleid om naties met geweld bijeen te houden. Het verdedigen van het recht op afscheiding betekent echter niet dat afscheiding verplicht is; dit hangt af van de omstandigheden. Marxistisch-leninisten die het recht op zelfbeschikking verdedigen, verzetten zich tegen versnippering. Afscheiding is geen verplichting. De Sovjet-Unie werd op dit principe gebouwd en ondersteunde consequent vrijwillige eenheid zonder nationale onderdrukking.
Het perspectief van het imperialisme is: “verdeel, fragmenteer en heers”. Het zet volkeren tegen elkaar op voor eigen belangen, verdeelt hen en lokt oorlogen uit.
Alle volkeren die onder het socialistische systeem leefden, bewezen dat samenleven mogelijk is en dat volkeren niet gedoemd zijn tot haat, vijandigheid of onderlinge concurrentie.
Internationale solidariteit en antikoloniale strijd
Terwijl het socialisme in eigen land werd opgebouwd, stelden de Sovjets ook een voorbeeld voor de volkeren van de wereld. Zij ondersteunden bevrijdingsstrijd en steunden bewegingen die tegen het kolonialisme vochten in Azië, Afrika en Latijns-Amerika.
Overwinning op het fascisme
Tijdens de Tweede Wereldoorlog versloeg de Sovjet-Unie nazi-Duitsland en bevrijdde zij niet alleen haar eigen volk, maar ook de volkeren van de wereld van het fascisme.
De Sovjet-Unie betaalde de hoogste menselijke tol in de geschiedenis van deze oorlog: 27 miljoen doden en verwoeste steden. Toch werden de nazi-legers verslagen door het verzet van het Sovjetvolk. Het bloed dat in Stalingrad vloeide, verdedigde niet alleen Sovjetgrondgebied, maar de vrijheid van de hele wereld. In alle door nazi’s bezette landen werd “Stalingrad” een leuze die de hoop op overwinning levend hield.
De Sovjet-Unie en de Neurenbergprocessen
Het idee om Duitse fascisten te berechten ontstond toen de Sovjet-Unie dit in 1943 op de Conferentie van Moskou voorstelde aan de geallieerde landen. Voor het eerst in de geschiedenis zouden oorlogsmisdaden worden berecht in rechtbanken die na de oorlog werden opgericht.
Oorlogsmisdaden zouden niet beperkt blijven tot het slagveld, maar juridisch worden vervolgd en bestraft.
Na de oorlog werden in 1945 rechtbanken opgericht. De Sovjet-Unie stuurde rechters en aanklagers en leverde cruciaal bewijsmateriaal over nazi-oorlogsmisdaden, waaronder massaslachtingen van burgers, executies van krijgsgevangenen en genocide in concentratie- en vernietigingskampen.
Tijdens de Neurenbergprocessen werden nazi-leiders veroordeeld voor misdaden tegen volkeren. De Sovjet-Unie zorgde ervoor dat niet alleen misdaden op haar eigen grondgebied, maar misdaden tegen alle volkeren werden vervolgd.
De oprichting van de Verenigde Naties
Tijdens de Tweede Wereldoorlog nam Stalin het initiatief om een internationale vergadering van naties op te richten die de rechten en onafhankelijkheid van landen kon verdedigen tegen imperialistische expansie.
Hij drong aan op twee punten: het vetorecht in de Veiligheidsraad, om de veiligheid van socialistische landen te garanderen, en afzonderlijk VN-lidmaatschap voor Oekraïne en Wit-Rusland, waardoor het socialistische stemgewicht toenam.
In april–juni 1945 werd het VN-Handvest in San Francisco ondertekend door 50 landen. De Sovjet-Unie werd een van de oprichtende leden en een van de vijf permanente leden van de Veiligheidsraad, met vetorecht.
Tot haar ontbinding verhinderde dit recht dat het imperialisme vrijelijk oorlogen kon ontketenen en markten kon uitbreiden.
De Sovjet-Unie en de Geneefse Conventies
De Geneefse Conventies waren juridische kaders bedoeld om oorlogswreedheden te beperken en de rechten van volkeren te beschermen. Hoewel opgesteld door imperialistische staten, bracht de Sovjet-Unie na 1945 nieuwe juridische benaderingen in ten gunste van de volkeren.
Zij benaderde het oorlogsrecht niet louter juridisch, maar ook ideologisch vanuit het socialisme, dat gebaseerd was op de bevrijding van volkeren en de strijd tegen imperialisme.
Eerdere verdragen ondertekend door burgerlijke staten bleken de massaslachtingen door de nazi’s niet te hebben voorkomen. De moord op miljoenen Sovjetkrijgsgevangenen, de gaskamers, dwangarbeid en massavernietiging toonden de symbolische aard van burgerlijk recht.
De Sovjet-Unie trad later toe tot de Geneefse Conventies, niet om koloniale oorlogen te legitimeren, maar om de vrijheid van volkeren te verdedigen. Zij steunde de toepassing ervan op anti-imperialistische strijd en schaarde zich aan de zijde van onderdrukte volkeren van Algerije tot Vietnam.
Voor de Sovjet-Unie waren de Geneefse Conventies ook instrumenten om het recht van naties op zelfbeschikking te verdedigen en imperialistische agressie tegen te gaan.
Conclusie
Socialisme is de enige hoop voor de volkeren van de wereld.
Omdat:
Leven in een gelijke en rechtvaardige orde alleen mogelijk is door de eigen kracht van het volk.
Honger en armoede, voortgebracht door het imperialisme, zijn het gevolg van winstgedreven hebzucht. In het socialisme produceert een geplande economie niet voor winst, maar voor de behoeften van het volk.
Daarom bestaan in socialistische landen geen honger, armoede of problemen inzake gezondheidszorg en huisvesting.
Het enige systeem waarin volkeren in broederschap kunnen samenleven is het socialisme. Socialisme garandeert het recht van volkeren op zelfbeschikking.
Internationale solidariteit is enkel mogelijk onder het socialisme. De enige ideologie die de problemen van onderdrukte volkeren als de hare beschouwt en ervoor strijdt, is het socialisme.
Bron: Anti-Imperialist Front
