Op 11 november herdenken we de miljoenen slachtoffers van de Eerste Wereldoorlog: arbeiders, boeren en volksjongens die naar de loopgraven werden gestuurd om te sterven voor de belangen van de toenmalige kapitalisten. Maar herdenken zonder lessen te trekken uit de geschiedenis is een holle plechtigheid. Wie werkelijk hulde wil brengen aan de slachtoffers van de Groote Oorlog, moet zich verzetten tegen de militarisering en oorlogslogica die vandaag opnieuw onze samenleving beheersen. Wie oprecht 11 november herdenkt, houdt rekening met de politieke erfenis die de frontsoldaten van toen ons nalieten.
Onder het mom van veiligheid worden miljarden vrijgemaakt voor gevechtsvliegtuigen, raketten en fregatten, terwijl tegelijk wordt bespaard op sociale zekerheid, gezondheidszorg, onderwijs en huisvesting. De werkende bevolking moet de rekening betalen, terwijl de wapenindustrie profiteert. Dat is geen noodzaak, maar een politieke keuze. Ook de pleidooien voor een herinvoering van de dienstplicht verdienen een krachtig antwoord: de Vlaamse jeugd heeft recht op een toekomst, niet op een leven als kanonnenvlees voor geopolitieke ambities waarover zij zelf niet beslist.
Deze militarisering in België en de andere Europese landen staat niet los van het westerse imperialisme waarvan de NAVO de militaire arm vormt. Achter de retoriek over vrijheid en democratie schuilen financiële en economische belangen, de strijd om grondstoffen en de machtsambities van de grote mogendheden. Wij weigeren de belangen van Washington, Brussel of het internationale kapitaal blindelings als onze belangen te aanvaarden. Echte internationale solidariteit betekent dat volkeren zelf over hun toekomst kunnen beslissen, zonder Amerikaanse overheersing of economische uitbuiting. Een Vlaanderen dat zijn politieke toekomst niet zelf bepaalt, zijn sociale verworvenheden afbreekt en zijn jeugd wil opofferen in de militaire verdediging van vaderlandsloze kapitaalsbelangen, is niet werkelijk vrij. Vlaamse zelfstandigheid zonder sociale rechtvaardigheid is slechts een wisseling van bestuurders. Nationale bevrijding moet samengaan met de emancipatie van de werkende bevolking en solidariteit tussen de volkeren.
Dit is geen oproep tot een blind pacifisme. Politiek geweld kan in bepaalde omstandigheden van verzet tegen onderdrukking, koloniale overheersing of tirannie legitiem en gerechtvaardigd zijn. Maar wij verwerpen dat geweld als het vanzelfsprekend instrument van imperialistische macht, militaire expansie of kapitalistische belangen wordt voorgesteld. Het wezenlijke onderscheid ligt niet in de abstracte tegenstelling tussen geweld en geweldloosheid, maar in de politieke doeleinden, de omstandigheden en de belangen waarvoor wordt gestreden. ‘Nooit-meer-oorlog’ was in de eerste plaats een oproep van de Vlaamse Fronters om jonge Vlamingen nooit meer te laten betrekken in oorlogsgeweld ten dienste van imperialistische mogendheden. Het was geen oproep tot verzaken aan persoonlijke of volksnationale weerbaarheid.
Op 11 november moeten we dus duidelijk stelling nemen: tegen de Belgische militarisering, tegen de dienstplicht, tegen sociale afbraak en tegen imperialistisch oorlogsgeweld waar de NAVO en de EU op aansturen. Wij willen een soeverein en sociaal rechtvaardig Vlaanderen, een Europa dat niet enkel breekt met Trump maar met het volledige westers imperialistisch blok en inzet op internationale solidariteit tussen vrije volkeren.
Solidariteit met de Palestijnen die lijden onder zionistisch en imperialistisch oorlogsgeweld. Spijts de islamofobe zionisten, passen de Vlaamse Leeuw en de Palestijnse nationale vlag broederlijk samen tegen de Belgische on-staat en haar bevriende schurkenstaat Israël.
Solidariteit met de bevolking in Donbass die de militaire agressie van het Kiev-regime al sinds 2014 ondergaat. Solidariteit met de Oekraïense partizanen en de moedige mannen en vrouwen die zich verzetten tegen de moorddadige Oekraïense dwangmobilisatie.
Op 11 november moeten we duidelijk, nog meer dan anders, stelling nemen tegen de hypocrisie en het verraad van de neoliberale N-VA die de grootste gangmaker van de Belgische herbewapening en de belangrijkste steunpilaar van het Belgisch staatkundig status quo is. De belgicistische regering De Wever werkt ook actief mee aan het inpassen van Belgische militaire middelen in het Franse imperialisme. Aangekochte wapensystemen worden afgestemd op gebruik in de Sahel ter bescherming van het neokoloniale “Françafrique”. Het wordt mogelijk dat jonge Vlamingen en Walen militair worden ingezet tegen Afrikaanse bevrijdingsbewegingen, onder Frans bevel en met Franse wapens.
De slachtoffers van de Groote Oorlog verdienen dan ook meer dan een jaarlijks minuutje stilte. Zij verdienen dat wij het westers imperialisme als hoofdoorzaak van oorlog bestrijden en weigeren de werkende bevolking opnieuw te laten betalen voor de ambities van de vaderlandsloze machtselite die haar liberaal EU-project een tweede adem schenkt met het opschalen van militarisering en wapenproductie.
Geen bewapening voor het kapitaal! Geen jeugd als kanonnenvlees! Voor nationale bevrijding, sociale rechtvaardigheid en de vrijheid van de volkeren!
