Doe de superrijken extra bijdragen!

donne in cerca di uomini a pagamento Het hoeft geen betoog dat we met Zannekinbond bijzonder kritisch staan ten aanzien van het liberalisme in het algemeen en het neoliberale beleid van de afgelopen decennia in het bijzonder. Wij stellen vast dat ook in Vlaanderen en België door de rechtse politiek nog steeds wordt geput uit het bedenkelijk reservoir van oude neoliberale recepten. Het is noodzakelijk om de foutieve stellingen van deze recepten te ontmaskeren om hun invloed en aanhang in de maatschappij te kunnen terugdringen. Met de torenhoge rekeningen die zullen volgen na afloop van de Covid-19 pandemie, zullen ongetwijfeld opnieuw allerhande neoliberale pleidooien de kop opsteken, pleidooien waarvan we ondertussen weten dat de werkende klasse ernstig benadeeld wordt indien ze werkelijkheid worden.

http://pombaltv.pt/?bandit=pra-qu%C3%AA-namorar&66c=1c Eén van de heilige huisjes in het neoliberale gedachtegoed is het “trickle down” effect van belastingverlagingen voor de rijke medeburgers. Belastingverlagingen voor de rijken worden al lang gesteund door liberale wetgevers en economen, daarin gesteund door conservatieven en soms zelfs sociaaldemocraten, die aanvoeren dat dergelijke maatregelen zullen “doorsijpelen” en uiteindelijk de werkgelegenheid en inkomens voor alle anderen zullen stimuleren. De realiteit blijkt anders en weinig sociaal rechtvaardig te zijn. Volgens een nieuwe studie van David Hope en Julian Limberg aan de London School of Economics (LSE) en het King’s College London, getiteld ‘The Economic Consequences of Major Tax Cuts for the Rich’, hebben 50 jaar van dergelijke belastingverlagingen slechts één groep geholpen: de rijken.

In de studie werden landen vergeleken die in een bepaald jaar belastingverlagingen doorvoerden, zoals bijvoorbeeld de VS in 1982 toen president Ronald Reagan de belastingen voor de rijken verlaagde, met landen die dat niet deden, en vervolgens werden hun economische resultaten bekeken. Het bruto binnenlands product per hoofd van de bevolking en de werkloosheidscijfers waren na vijf jaar bijna identiek in landen die de belastingen op de rijken verlaagden en in landen die dat niet deden, zo bleek. Maar de analyse ontdekte één grote verandering: de inkomens van de rijken groeiden veel sneller in landen waar de belastingtarieven werden verlaagd. Belastingverlagingen voor de rijken sijpelen niet door naar de lagere sociale klassen, maar helpen de rijken meer van hun rijkdom te behouden en de inkomensongelijkheid te vergroten.

Het onderzoeksverslag stelt: “Onze resultaten tonen aan dat belangrijke belastingverlagingen voor de rijken het aandeel van de top 1% in het nationaal inkomen vóór belastingen doen toenemen in de jaren na de hervorming. De omvang van het effect is aanzienlijk; gemiddeld leidt elke grote hervorming tot een stijging van het aandeel van de top 1% in het nationale inkomen vóór belastingen met 0,8 procentpunt. Uit de resultaten blijkt ook dat de economische resultaten, gemeten aan de hand van het reële BBP per hoofd van de bevolking en het werkloosheidspercentage, niet significant worden beïnvloed door grote belastingverlagingen voor de rijken. De geschatte effecten voor deze variabelen zijn statistisch niet te onderscheiden van nul.”

Kortom, fiscale hervormingen om de belastingen voor de rijken te verlagen leiden tot grotere inkomensongelijkheid, maar hebben geen noemenswaardig effect op de door traditionele politici (van links tot uiterst-rechts) zo fel nagestreefde economische groei. Er blijkt evenmin een positieve invloed op de werkloosheid te zijn, zo blijkt uit het onderzoek dat werd gepubliceerd door het International Inequalities Institute van de LSE. Men maakte gebruik van gegevens van 18 OESO-landen, waaronder ook België, gespreid over vijf decennia (1965 – 2015). Er wordt aangetoond dat de laatste 50 jaar een periode was van dalende belastingen voor de rijken in de geavanceerde economieën. Belangrijke belastingverlagingen waren gespreid over de landen en over de gehele observatieperiode, maar waren vooral geconcentreerd in de late jaren 1980.

Het verslag vervolgt: “Onze bevindingen betreffende de effecten op de groei en de werkloosheid leveren het bewijs tegen theorieën aan de aanbodzijde die suggereren dat lagere belastingen voor de rijken arbeidsaanbodreacties van individuen met hoge inkomens (meer arbeidsuren, meer inspanning, enz.) zullen uitlokken die de economische activiteit stimuleren. Zij zijn in feite meer in overeenstemming met recent empirisch onderzoek waaruit blijkt dat verlagingen van inkomstenbelastingen en onverhoopte winsten er niet toe leiden dat individuen hun arbeidsvolume aanzienlijk wijzigen”. Volgens de onderzoekers kunnen regeringen die de overheidsfinanciën na de Covid-19 crisis willen saneren, zich dan ook geen zorgen maken over de economische gevolgen van hogere belastingen op de rijken. De onderzoeksresultaten hebben belangrijke implicaties voor de huidige debatten over de economische gevolgen van het belasten van de rijken, omdat ze causaal bewijs leveren dat de groeiende hoeveelheid bewijs uit correlationele studies ondersteunt, namelijk dat het verlagen van belastingen op de rijken de topinkomens verhoogt, terwijl het weinig effect heeft op de economische prestaties.

http://adsecurite.fr/?seledka=rencontres-femmes-en-mayenne&ed0=bb “Ons onderzoek toont aan dat de economische argumenten om de belastingen voor de rijken laag te houden zwak zijn. De grote belastingverlagingen voor de rijken sinds de jaren tachtig hebben de inkomensongelijkheid vergroot, met alle problemen van dien, zonder dat daar een verbetering van de economische prestaties tegenover stond.” (Dr. David Hope)

De wederopbouw van de economie en de welvaart van gezinnen uit de lage en middenklasse behoren tot de kwesties die gans Europa en dus ook Vlaanderen bezig (zullen) houden. Het verhogen van de belastingen op de superrijken en grote bedrijven (naast nog een hele resem andere maatregelen waaronder het terugdraaien van privatiseringen en het invoeren van een voorzichtige economische planning door de overheid) zou miljarden kunnen opleveren om de dualisering en stijgende armoede tegen te gaan. Het extra doen bijdragen van het groot kapitaal is niet alleen mogelijk maar ook eerlijk, omdat sommige van de rijkste belastingbetalers, bedrijven en hun aandeelhouders hebben geprofiteerd van de pandemie. De vraag is of we kunnen verwachten dat de systeempolitici in het zorgvuldig door de EU gepatroneerde neoliberale beleid wel bereid zijn tot een fundamentele koerswijziging? Het is aan de werkende klasse in Vlaanderen en de rest van Europa om deze af te dwingen!

Verwijzing naar het onderzoeksverslag:

http://eprints.lse.ac.uk/107919/1/Hope_economic_consequences_of_major_tax_cuts_published.pdf