De nationale wegen naar het socialisme. Een artikel door Luca Bagatin

http://mig-automation.fr/?klenovidnoesteklo=rencontres-haut-de-gamme-bordeaux&b06=27 De Volksrepubliek China volgt, zoals elke socialistische geopolitieke realiteit, haar eigen “nationale weg naar het socialisme”. Geen enkel socialistisch land heeft ooit uitgevoerd wat Marx en Engels propageerden, en zou dat ook nooit volledig hebben kunnen doen, te beginnen met het feit dat de socialistische landen niet de westerse geïndustrialiseerde landen zijn geworden, zoals zij hadden voorspeld, maar landen met eerder verschillende, zo niet tegengestelde, kenmerken. Elk van deze landen was vaak sociaal en economisch achtergebleven en heeft, eenmaal bevrijd van de feodale en koloniale onderdrukking, in feite zijn eigen socialistische weg gevolgd, zeker geïnspireerd door de marxistische leer, maar onvermijdelijk aangepast aan de mentaliteit, de geschiedenis, de cultuur en de beschaving van de plaats waar het socialisme toen werd ingevoerd.

http://rolotipo.com.br/?kafr=simpatia-para-virar-namoro-serio&985=93 Zo hebben we bijvoorbeeld Leninisme, Castroïsme en Maoïsme gekend. Zij interpreteerden en implementeerden het marxistische gedachtegoed aan de hand van het gedachtegoed van de revolutionairen die de sociale en nationale revoluties leidden, en die vervolgens leidden tot de vestiging van het socialisme in die landen. In Rusland (tenminste tot het begin van de jaren negentig), in Cuba, in China, enzovoort. In China bijvoorbeeld ontwikkelde zich aan het eind van de jaren zeventig een socialisme met Chinese kenmerken (gepropageerd door Deng Xiaoping) dat, in plaats van het kapitalisme te overwinnen, het onderwierp aan de wil van de gemeenschap: door de particuliere economische activiteit te onderwerpen en te controleren. Niet door deze af te schaffen. Want communisme is gemeenschap. Geen dogmatische en ideologische fetisj.

U kunt het leuk vinden of niet, maar door dit te doen is China, in de loop der decennia, ‘s werelds leidende macht geworden. En ook vrij van absolute armoede. Dit nationale pad is, net zoals iedere nationale weg, verre van exporteerbaar. Maar zij is evenmin te bekritiseren, vooral niet door hen die geen Chinezen zijn en/of in een westers, kapitalistisch en liberaal land wonen. Integendeel, deze weg verdient studie, verdieping en erkenning, zoals elke nationale weg naar het socialisme.

Elke proletarische revolutie was in de eerste plaats een gebeurtenis die ontstond en geboren werd in de schoot van het volk dat haar ten uitvoer bracht. Denk bijvoorbeeld aan de Parijse Commune van 1870 (waarvan dit jaar de 150e verjaardag wordt gevierd), of de Russische revoluties van 1905 en 1917. Ver verwijderd van de burgerlijke Franse revolutie van 1789 legden deze revoluties – in het bijzonder – eerst de grondslagen en bouwden daarna letterlijk een nieuw sociaal systeem op, waarbij de economie werd ondermijnd, niet alleen het tsarisme, maar ook en vooral de bourgeoisie werd vernietigd, en het nieuwe sociale en politieke systeem werd aangepast aan de Russische mentaliteit en cultuur. Het Sovjetsysteem was niets anders dan dit.

In het kapitalistische, burgerlijke en liberale (maar niet noodzakelijk democratische) Westen heeft de term “nationalisme” het negatieve karakter gekregen van “het ene volk dat heerst over het andere”. Zo was het bijvoorbeeld tijdens de Eerste en Tweede Wereldoorlog onder Europese naties. In de niet-liberale en niet-kapitalistische werkelijkheid is nationalisme echter gewoon de erkenning van de nationale identiteit en de eenheid van een volk. Zo waren bijvoorbeeld Fidel Castro en Ho Chi Minh, zoals ze zelf aangaven, nationalisten.

Hun “linkse nationalisme”, zoals gedefinieerd in diezelfde landen, is niets anders dan een internationalisme dat de eigen identiteit en die van anderen verdedigt, gecombineerd met de bevestiging van sociale rechtvaardigheid. Dat wil zeggen, het zoeken naar de eigen “nationale weg naar het socialisme”, zonder hetwelk er geen vestiging van het socialisme kan zijn, maar louter dogmatische ideologie voor intellectuelen die niets weten van het volk en de volkeren.

http://getarienea.com/?terikon=rencontres-seniors-hommes-%C3%A0-els-banys-d%27arles&770=1c Luca Bagatin

Oorspronkelijk gepubliceerd op: Amore e Liberta