De antiregeringsdemonstraties in Havana zijn geen bewijs dat het socialisme niet werkt: ze worden veroorzaakt door verlammende VS-sancties

http://duatlonvaldebebas.es/?mefistofel=preguntas-comunes-para-conocer-a-un-chico&800=f3 Virār Door Tom Fowdy

pedido de namoro na pascoa Tom Fowdy is een Brits schrijver en analist van politiek en internationale betrekkingen met een primaire focus op Oost-Azië.

De 11 miljoen Cubanen lijden niet onder voedseltekorten en armoede vanwege het communisme – maar omdat het bullebakachtige buurland al 60 jaar probeert het land te vernietigen en een ander regime te installeren.

Er zijn wijdverspreide berichten van antiregeringsprotesten in Cuba. In de hand gewerkt door Covid-19 en de moeilijke economische situatie van het land zijn sommigen de straat opgegaan om het einde van het communistische regime op het eiland te eisen.  Dit heeft, niet verrassend, een golf van steun uitgelokt van de westerse reguliere media en al de usual suspects in de VS, niet in het minst van de schuimbekkende anticommunistische Cubaanse diaspora in Miami, perfect belichaamd door iemand als Marco Rubio, de Republikeinse senator.

Het zal weinigen verbazen dat we in de berichtgeving over deze protesten alle gebruikelijke retoriek zien, de stellige bewering dat het “volk van Cuba democratie en vrijheid wil” enzovoort. Natuurlijk hebben de autoriteiten in Havana onmiddellijk de Verenigde Staten en de CIA ervan beschuldigd de situatie te hebben aangewakkerd en een “kleurenrevolutie” hebben willen bevorderen.

Het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken en zijn functionarissen, die tot aan hun nek betrokken zijn bij het bevorderen van de sociale en politieke instabiliteit in #Cuba, zouden moeten vermijden hypocriet hun bezorgdheid te uiten over een situatie waar zij op hebben gewed. Cuba is en blijft een vreedzaam land, in tegenstelling tot wat de VS beweren

    – Carlos F. de Cossio (@CarlosFdeCossio) 11 juli 2021

De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat we daar nog geen enkel bewijs van hebben gezien, maar aan de andere kant zou het volslagen dwaas zijn om de lange geschiedenis van politieke dwang en bemoeienis van de VS met het eiland te negeren. Washington heeft het voorzien op de socialistische staat sinds de dag dat deze in 1959 het levenslicht zag.

Degenen die het regime in Cuba verafschuwen, wijzen natuurlijk op de verarmde economische situatie van het land om hun standpunt te rechtvaardigen, met het algemeen gangbare verhaal dat “het socialisme niet werkt, daarom is de bevolking arm”. Maar is dit niet meer illustratief voor een grotere en meer voor de hand liggende waarheid? Dat de Verenigde Staten eerder verantwoordelijk zijn voor de economische catastrofe in Cuba dan de autoriteiten van dat land zelf, en dit door het brute embargo van 60 jaar dat alle handel en investeringen heeft geblokkeerd. Recentelijk heeft de regering-Trump de strop nog strakker aangetrokken door Havana op opportunistische wijze te bestempelen als “staatsponsor van terrorisme” – en Joe Biden heeft geen belangstelling getoond om dit beleid te veranderen.

Laten we eens een paar vragen overwegen: Waarom heeft de politieke klasse van de Verenigde Staten zo’n hekel aan Cuba? Wordt Washington werkelijk gemotiveerd door welwillendheid en altruïsme en de wens om een wrede en autoritaire staat uit te laten doven? Mike Pompeo noemde Cuba ooit op Twitter een “bedreiging voor de wereld”, maar dat is ronduit belachelijk.

De Cubaanse regering vormt een bedreiging voor de wereld en haar eigen bevolking. Als uw minister van Buitenlandse Zaken heb ik het land aangemerkt als een staat die terrorisme steunt, en hebben we sancties ingesteld. Nu moet het Amerikaanse leiderschap duidelijk zijn: wij staan achter het vrijheidslievende volk van Cuba. #SOSCuba

    – Mike Pompeo (@mikepompeo) 12 juli 2021

De echte reden, die ook verband houdt met de ideologische dynamiek, is inherent geopolitiek: het is een communistisch regime dat op de drempel van Amerika’s voordeur zit. De Amerikaanse benadering van Cuba komt voort uit een logica van het buitenlands beleid die bekend staat als de “Monroe Doctrine” – waarbij de VS het als een noodzaak beschouwt, om hun eigen gevoel van veiligheid te handhaven, om koste wat het kost de volledige politieke dominantie op het westelijk halfrond te behouden.

In een notendop, geen enkel regime of staat die anders is of diametraal staat tegenover de belangen van de VS binnen het Amerikaanse continent mag bestaan, of toch zeker niet slagen in haar opzet. Sinds de 19e eeuw heeft dit zich vertaald in een reeks acties op het gebied van het buitenlands beleid die erop gericht waren dergelijke landen koste wat kost te verpletteren, in te perken of te beïnvloeden.

Dit is op verschillende manieren bereikt, onder meer door een regelrechte invasie (Haïti, Panama, Grenada), militaire staatsgrepen (Chili, Costa Rica), het uitlokken van een burgeroorlog (El Salvador) of verpletterende sancties (Venezuela), en sinds de Cubaanse revolutie en de opkomst van de Castro’s ligt Havana in de vuurlinie.

Gedurende een periode van ongeveer 60 jaar hebben de Verenigde Staten een aantal wrede beleidsmaatregelen genomen om te trachten het regime te beëindigen of beperken. Dit omvatte naar verluidt 634 moordpogingen op Fidel Castro door de CIA, de mislukte invasie in de Varkensbaai in 1961, en het kenmerkende handelsembargo en andere sancties van de VS, die herhaaldelijk door internationale instanties zijn veroordeeld. Amerika’s obsessie met alle regimewisselingen in Cuba bracht het eiland ertoe steun te zoeken bij de Sovjet-Unie, wat leidde tot de Cubaanse raketcrisis van 1962.

We hebben nog NOOIT een dag als vandaag gezien in #Cuba 62 jaar ellende, onderdrukking & leugens borrelen over in organische, grassroots protesten in meer dan 32 steden #SOSCuba#PatriaYVida pic.twitter.com/U5L5Zzb5mg

    – Marco Rubio (@marcorubio) 12 juli 2021

De Koude Oorlog is al lang voorbij, maar de obsessie van de VS met Cuba is dat niet. Terwijl de regering-Obama pragmatisch genoeg was om deze erfenis te beëindigen door de betrekkingen met Havana te normaliseren, heeft de regering-Trump dit snel teruggedraaid, gemotiveerd door een mix van neo-Monroe hegemoniale politiek, neoconservatief fanatisme en het steunen van de anticommunistische Cubaanse lobby in Miami.

De regering besloot de sanctiestrop strakker aan te trekken en de hulp aan het land sterk te beperken, terwijl het Ministerie van Financiën de transacties naar het land (ten bedrage van 3 miljard dollar per jaar) aan banden legde en Western Union dwong om 407 verkooppunten te sluiten. Bovendien zijn reizen naar het land beperkt en is de invoer van een aantal Cubaanse producten aan banden gelegd.

Covid heeft het land diep laten lijden, waardoor de sancties nog zwaarder zijn gaan wegen en hierdoor is de onrust begonnen. Terwijl de Westerse reguliere media zich hierop hebben geconcentreerd, zijn er ook demonstraties ter ondersteuning van de revolutie geweest, maar deze worden genegeerd.

Over het geheel genomen is Cuba geen mislukking; het is een land dat, ondanks de eindeloze en overweldigende druk van de VS, zich voor het overige goed staande heeft gehouden. In plaats van misleidende argumenten aan te voeren over het “falen van het socialisme”, moeten we kijken naar het grotere plaatje van de bullebakgrootmacht waar Cuba vlak naast ligt, en zijn vastberadenheid om het eiland bij elke stap dat het zet te ondermijnen.

Oorspronkelijk verschenen op: Rt.com, 12 juli 2021