Tijd om het Armée Belge / Belgisch Leger af te bouwen naar nul.

In het dossier van een militair van het Armée Belge / Belgisch Leger (ABL) die verdween met een heel wapenarsenaal en een dreigende afscheidsbrief, laten de Belgische staat en haar politiek establishment zich weer van hun “beste” kant zien. De kwestie roept vragen op over hoe Defensie met dreigingen van binnenuit omgaat, maar er lijkt zich ook een constante af te tekenen in onveilige situaties die door het ABL gecreëerd worden. Onveilige situaties, waar zowel de Vlaamse en Waalse militairen als de burgerbevolking het eerste slachtoffer van worden. De Belgische elite gaat rustig verder haar gangetje. Het is verbazend met welk gemak defensieminister Ludivine Dedonder (PS) als politiek verantwoordelijke ermee lijkt weg te komen terwijl de eis tot ontslag luid moet weerklinken. Al even verbazend is de veiligheidspolitiek van twee maten en twee gewichten die het establishment hanteert.  Er werd ondertussen een geldverslindende operatie ontplooid met deelname van buitenlandse elite-eenheden voor één gewapende militair met vermoedelijk psychische problemen die zich vooralsnog enkel verschanst. Het staat in schril contrast met de aanpak van bijvoorbeeld criminele bendes die met gebruik van oorlogswapens een conflict uitvechten op klaarlichte dag in een drukbevolkt Luiks stadsdeel of de aanpak van de al evenzeer met oorlogswapens uitgeruste drugsmaffia in Antwerpen. De elite stelt zich geen vragen, de bevolking doet dat wel zonder daarom in te stemmen met de daden en opvattingen van de voortvluchtige militair.

In het najaar van 2018 werd een geparkeerde Belgische F-16 straaljager perte totale geschoten op zijn Waalse basis door het accidenteel afvuren van het boordkanon van een andere F-16 tijdens routine onderhoud. Resultaat: een miljoenenrekening bovenop enkele gewonden. Nog maar net leidden schietoefeningen in een kurkdroog Kempens heidegebied zonder noemenswaardige brandbescherming (defect materiaal, ontbrekend deskundig personeel) tot de verwoesting van een omvangrijk stuk natuurgebied of het volgende geval dient zich aan: een misnoegd militair, allicht met ernstige psychische problemen, kan ongehinderd wapens en munitie uit depots ontvreemden (defecte camerabewaking, geobserveerde militair op de zwarte lijst van OCAD bevoegd maken voor toegang tot wapendepots). Uit berichtgeving tijdens de klopjacht op de man die meerdere risicovolle missies in het buitenland ondernam, blijkt ook dat psychologische begeleiding bij terugkeer zwaar ondermaats is. Op die manier kweekt men menselijke tijdbommen. De regimemedia en de gecontroleerde oppositie stellen nauwelijks vragen over de ganse waslijst aan incidenten waarin het ABL betrokken is. Men kan en moet zich vragen stellen bij de opvattingen van de militair in kwestie, maar extreemrechts wordt er nu vooral door het regime bijgehaald om het eigen falen onder de mat te vegen. Net als bij de rest van het Belgisch establishment stelt zich ook bij defensie niemand vragen over de oorzaken van de toenemende onvrede bij de bevolking en dus ook bij militairen, waar datzelfde extreemrechts op teert.

Alles bij elkaar is het andermaal een typisch Belgisch verhaal van “willen maar niet kunnen”. Over de aard van militaire missies, meestal in het teken van Westers-imperialistische en neokoloniale doeleinden, wordt met geen woord gerept. De militair verwordt tot een stuk gereedschap. Als bij geen ander is bij het ABL, onderdeel van het grote NAVO-leger, de bekende uitspraak van Henry Kissinger van toepassing: “Military men are just dumb, stupid animals to be used as pawns in foreign policy.” Men gebruikt en misbruikt Vlaamse en Waalse militairen in soms zeer risicovolle exotische missies ten dienste van een corrupte Westerse elite. België, een “failed state”, kan en mag het zich wat ons betreft dan ook niet langer permitteren er een leger op na te houden. Naast onveiligheid is er ook de financiële aderlating als gevolg van de macht van het Amerikaans militair-industrieel complex op West-Europese legers in het algemeen en het Belgische in het bijzonder: het behoud van de Amerikaanse kernwapens op Vlaams grondgebied heeft mede als breekijzer gediend om de extreem dure en -uit meerdere rapporten blijkende- slechts matig betrouwbare F-35 straaljagers aan te kopen. 

Defensie behoort nog steeds tot de kern van nationale soevereiniteit, zelfs als dit deel uitmaakt van het trans-Atlantisch bondgenootschap. België moet binnen de NAVO structuur mee een contrarevolutionaire rol spelen. Het ABL stelt haar opdracht onder andere voor als “het beschermen van onze nationale belangen”. Een verhaaltje waar overigens het zelfverklaard “Vlaamsgezind” deel van extreemrechts omwille van militaristische verzuchtingen maar al te graag in meegaat. Dit zou enkel waarheid zijn indien we “onze nationale belangen” gelijkstellen aan de investeringsbelangen van een bepaald deel van het grootkapitaal. Westers militair interventionisme is zeer effectief in het opbouwen van neo-imperialisme, door het land, de arbeidskrachten, de natuurlijke hulpbronnen en de markten van derdewereldlanden zo goedkoop mogelijk beschikbaar te houden voor multinationale ondernemingen. Maar deze bedrijfsbelangen vertegenwoordigen niet de belangen van de Vlamingen, de Walen noch gelijk welk ander volk van een NAVO-lidstaat.

Het publiek betaalt voor de enorme militaire budgetten en verdraagt de export van werkgelegenheid naar buitenlandse arbeidsmarkten, voor de instroom van duizenden verarmde immigranten die concurreren om de schaarse werkgelegenheid en huisvesting, alsook voor diverse andere kosten van dit Westers imperialisme. Haar buitenlandse missies verkoopt ABL aan het publiek als “vrede en stabiliteit brengend”, als “bijdragen in de heropbouw” van de landen van bestemming. Imperialisme is echter een systeem van uitbuiting dat niet alleen voorkomt in de brute vorm van degenen die met wapens komen om grondgebied te veroveren. Imperialisme komt in het huidige tijdperk veel vaker voor in subtielere vormen: naast leningen, voedselhulp,… omvat dit ook militaire opleidingen, bijstand in ordehandhaving,… Daarin is het ABL een handig en vaak gebruikt instrument.

Dat we als Zannekinbond een volledige afbouw van het ABL wensen, mede als opstap naar ontmanteling van de burgerlijke Belgische staat, betekent geenszins dat we er op vlak van veiligheidspolitiek een naïeve visie op na houden. De politieke erfenis van de Vlaamse Frontsoldaten onder de noemer “Nooit meer oorlog”, alsook de dienstweigering door socialistische en Vlaams-nationale activisten nadien, is een historische opdracht tot verzet tegen inlijving van Vlamingen in militaire dienst ten behoeve van legers (waaronder het Belgische) met imperialistische opdrachten. Dit staat de creatie van een eigen Vlaams (en Waals) leger, deel uitmakend van een nieuwe non-Atlantische, Europese veiligheidsstructuur en gericht op defensieve taken dan ook geenszins in de weg. Een strikte anti-imperialistische structuur waar ook Rusland deel van uitmaakt en gericht op Eurazische vrede en samenwerking is een noodzakelijke voorwaarde. “Nooit meer oorlog” is geen vrijgeleide voor een gebrek aan weerbaarheid maar des te meer een leidraad voor ontmanteling van het ABL-deel van het NAVO-leger en de eis tot het vertrek van de NAVO, de Amerikaanse militairen en hun kernwapens uit ons land.