Pro-immigratie activisten in het Westen missen het punt: We hoeven niet gered te worden!

http://fchapelier.fr/?loringoskop=site-de-rencontre-100-pour-100-gratuit&926=c8 comment flirter avec une fille sur internet Door Nemequene Tundama

Nemequene Tundama is een anti-imperialistisch activist die gevestigd is in Londen, oorspronkelijk afkomstig uit Muisca Territory (Colombia). Hij organiseert momenteel een anti-imperialistische studiegroep in Londen. Als u geïnteresseerd bent, neem dan contact op met nemequenetundama@gmail.com.

Liberale activisten en de meerderheid van links in het Westen besteden veel van hun energie aan de symptomen die het kapitalisme veroorzaakt, terwijl ze de innerlijke werking van dit wereldsysteem en hun privileges daarbinnen negeren. Hun onvermogen om het imperialistische hart van het kapitalistische systeem waar te nemen stelt hen in staat om de wortels van de massamigratie naar het Westen te negeren of te verdraaien en doet hen daarom geloven dat de oplossing kan worden gevonden in ‘open grenzen’, buitenlandse hulp, het snijden in de steun voor ‘dictators’ (neokolonialisten), en een laks migratiebeleid door hun regeringen. De kleine delen die wel enkele anti-imperialistische ideeën in hun protesten opnemen, zullen dit beperken tot de voor de hand liggende militaire invallen/bombardementen, maar toch het imperialistisch-kapitalistische beleid van het Westen, dat min of meer voor de hand ligt, negeren.

Een belangrijk maar vaak verwaarloosd aspect van het kapitalisme is bijvoorbeeld zijn financiële imperialistische netwerken over de hele wereld. [1] Regeringen van de Eerste Wereld, transnationale bedrijven en hun banken werken allemaal samen en helpen hun wereldwijde parasitaire kapitalistische projecten te financieren. Kapitalistische naties verzamelen economische overschotten voor hun nationale economieën door te investeren in uitbuitingsprojecten in doelbewust verzwakte derdewereldnaties. De dreiging van gewelddadige dwang door de uitbuitende naties tegen de uitgebuite naties is altijd een onderliggende realiteit, maar neokoloniale relaties met de lokale afnemersklasse betekent meestal dat lokale militairen en politiemachten verantwoordelijk zijn voor het neerslaan van bewegingen voor de bevrijding.

Het Westen wast dus zijn handen in onschuld door geweld en dwang van de arbeidersmassa’s in het Globale Zuiden te delegeren aan hun lokale agenten. De miljoenen ontheemde en vervolgde volkeren van dit globale imperialistische systeem worden gedwongen om binnen hun eigen grenzen of naar het Westen te migreren. Uiteindelijk kunnen de uitbuitende naties in het Westen de immigranten die afkomstig zijn uit de uitgebuite naties van de Derde Wereld niet echt redden. De agressor kan niet meteen ook de redder zijn.

Hoewel deze pro-immigratiebewegingen op korte termijn inderdaad nuttig en noodzakelijk zijn, veronachtzamen ze ook het achterliggende verhaal en versterken ze daarom op lange termijn de Westerse georiënteerde narratief. Een narratief die ons migranten en vluchtelingen in wezen afschildert als mensen die gered moeten worden van de ‘zelf toegebrachte barbaarse’ omstandigheden thuis. Verhalen die het idee onderhouden dat de oplossing ligt in de reactie van het Westen op de ‘crisis’ in plaats van in het vernietigen van het sluwe parasitisme dat aan de bron ervan ligt.

Inderdaad, naar de wortel van het probleem gaan betekent dat activisten in de kern van de kapitalistische naties hun collectieve voorrecht als arbeidsaristocratie moeten betwisten. Het is echter veel gemakkelijker voor hen om hun blanke ‘redder’-waanideeën uit te spelen, die afhangen van het feit dat ze ons als machteloze slachtoffers zien die enkel wachten om in de stroom van de Westerse ‘vooruitgang’ te worden opgenomen. Het gesprek eindigt met het verhaal waarin de Westerlingen en hun naties de schuld krijgen van het feit dat ze niet genoeg doen om te helpen, in plaats van dat ze de bron van het migratieprobleem zijn.

Dit witgekalkte verhaal is ook met succes geïmplanteerd in de hoofden van degenen onder ons die migranten en vluchtelingen zijn, de diaspora die gedwongen wordt om in het Westen te leven. Het is zo doordrongen tot het populaire denken dat we ons aansluiten bij pro-immigratiebewegingen zonder dat we een duidelijke anti-imperialistische theorie hebben die de context van de moderne migratie verklaart. We raken onwetend verstrikt in dit gevaarlijke idee dat Westerse naties humaan genoeg moeten zijn om ons te redden van onze ‘natuurlijke’ toestand in onze thuislanden.

De kleine delen van de diaspora die deze afgrond van imperialistisch bedrog afwijzen, worden op subtiele wijze gemeden om deel te nemen aan platforms waar we onze standpunten kunnen delen. Het deel van de diaspora dat het meest loyaal en welwillend is in het Westerse gedragsverhaal wordt beloond met status, carrières in NGO’s of posities in liberale politieke partijen. Zij worden de symbolische immigranten die het Westerse gedragsverhaal versterken en valideren en tegelijkertijd beweren dat ze opkomen voor de rechten van migranten.

Uiteindelijk moeten we, als we eerlijk tegen onszelf willen zijn, ons inzetten om radicale anti-imperialistische bewegingen in het Zuiden te steunen, omdat zij het meest waarschijnlijk de kapitalistische structuren ontmantelen die de omstandigheden van oorlog, armoede, honger en instabiliteit in de wereld creëren. Pas als de uitgebuite landen de klassen van de afnemers omverwerpen en de socialistische productiemethoden en de verdeling van de rijkdom die uit de productie voortkomt, in gang zetten, kan dit wereldsysteem worden ontmanteld en kan een nieuw hoofdstuk in de wereldgeschiedenis worden toegejuicht.

Degenen onder ons die zich in het Westen bevinden, moeten alle materiële/status/carrière-privileges die op onze weg komen opofferen en radicale anti-imperialistische bewegingen voortvarend organiseren om als intern front te dienen voor de vernietiging van het kapitalisme en zijn parasitaire tentakels op de rest van de wereld.

Voorwaarts!

Gūjar Khān Referenties

1. Tony Norfield, 2016, De Stad: Londen en de Global Power of Finance, Londen: Verso

Oorspronkelijk gepubliceerd op: Anti-imperialism.org