Presidentsverkiezingen maken Syrische soevereiniteit en westerse irrelevantie duidelijk

De Syrische president Bashar Al Assad kan na een ruime verkiezingsoverwinning (95% van de stemmen met een opkomst van ruim 78% van de stemgerechtigden) aan een vierde ambtstermijn beginnen. Na de bekendmaking van de uitslagen brak in zowat alle steden een volksfeest los, ook in de steden Aleppo en Homs waar de bevolking het democratisch gehalte van de gewapende “oppositie” (lees: terreurgroepen) vooral leerde kennen aan de hand van kogels en bommen.  De Syrische bevolking viert feest, over de etnische en religieuze breuklijnen heen, in de eerste plaats omdat het Westen heeft gefaald in zijn project om president Assad en het socialistische Ba’athbestuur van de macht te verdrijven. We kunnen tevreden zijn, Syrië blijft net als Rusland en enkele andere staten een bolwerk van rebellie tegen het Westen en haar kapitalistische globaliseringsdrang.   

De Westerse leiders en hun horige regimemedia hebben de Syrische presidentsverkiezingen opnieuw verdacht gemaakt en bespot, maar dat kan de bevolking niets schelen. Ze hebben het te druk met het vieren van de verkiezingsuitslag en de nederlaag van het terrorisme in hun land. In een toespraak tot de Syrische media in Douma, zei president Assad over de bespotting van de verkiezingen door het Westen: “Het beste antwoord op kolonialistische landen met een geschiedenis van genocide en bezettingen was de massale opkomst van het volk om te gaan stemmen.” We beweren geenszins dat president Assad en zijn bestuursapparaat een foutloos parcours rijden, maar toch is ook in ons land objectiviteit in de berichtgeving over Syrië ver te zoeken, vergelijkbaar met nieuws over Rusland. Er zijn gelukkig ook journalistieke lichtbakens in de duisternis, met betrekking tot Syrië zouden we met Zannekinbond aanraden om het werk van de journalistes Vanessa Beeley ( https://thewallwillfall.org/ ) en Eva Bartlett (  https://ingaza.wordpress.com/ ) te volgen op hun blogs en op sociale media.

We besluiten met een artikel van Vanessa Beeley over deze Syrische verkiezingen. De kritiek die zij daarin uit op vooral Britse media zijn grotendeels ook van toepassing op de andere West-Europese regimemedia, ook in Vlaanderen.

—————————————————————-
Presidentsverkiezingen maken Syrische soevereiniteit en westerse irrelevantie duidelijk

Stemming kan nieuwe dageraad inluiden in Midden-Oosten

Vanessa Beeley

Op 27 mei 2021 veranderde Syrië van geschiedenis. President Bashar Al Assad werd herkozen met een overweldigende meerderheid die zelfs zijn populariteit bij de verkiezingen van 2014 overtrof.

Het ging erom dat de Syriërs een boodschap aan het Westen stuurden. Een boodschap die tien jaar van extern georkestreerde oorlog, economisch barbarisme van de VS, het VK en de EU en een nooit eerder geziene koloniale mediaoorlog vanuit de hoogste echelons van de BBC, CNN, The Guardian, Channel 4 enz. trotseerde, maar er niet in slaagde om de steun van het Syrische volk voor hun president te onderdrukken of te ontkennen.

Deze verkiezingen gingen nooit alleen over de herverkiezing van president Assad. Deze verkiezingen gingen over Syrië en het Syrische volk. Een soevereine natie die weerstand heeft geboden aan een van de zwaarste hybride oorlogen die onze tijd ooit heeft gekend. Letterlijk elk wapen in de oorlogshandboeken van de globalisten is naar dit veerkrachtige volk gegooid. Ik heb hun uitputting, hun armoede en hun ellende nu al vele jaren uit de eerste hand gezien, maar gisteravond werd alles opzij gegooid in hun uitdagende vastberadenheid om het Westen te laten zien dat ze ongeslagen zijn door deze sadistische tactieken.

Het Syrische volk kwam samen, van alle stammen, van alle rangen en standen, en zij feestten, zij dansten op de overblijfselen van de westerse geloofwaardigheid en zij verklaarden het Westen irrelevant.

Laten we niet vergeten dat oorlogshavik Hillary Clinton in 2012 de wereld vertelde dat “de dagen van Assad geteld zijn”. Clinton pleitte in 2015 ook voor een No Fly Zone in Syrië, terwijl ze toegaf dat dergelijke maatregelen tot meer bloedvergieten zouden leiden en “een heleboel Syriërs zouden doden”. De mantra “Assad moet weg” wordt nu door het Syrische volk met voeten getreden. Wereldleiders die deelnamen aan de smerige oorlog tegen Syrië zijn ter ziele gegaan, terwijl Assad blijft, misschien wel populairder dan ooit tevoren.

Een voormalig integer Guardian journalist, Jonathan Steele, schreef in 2012:

“De meeste Syriërs steunen president Assad, maar dat zou je niet zeggen van de Westerse media”.

Charlie Skelton, een andere Guardian journalist die vasthield aan de journalistieke principes die sindsdien zijn geofferd op het altaar van de verhalen over regimeverandering, schreef in 2012 [nadruk toegevoegd]:

“Zij [VS/UK regimes] verkopen het idee van militaire interventie en regime change, en het mainstream nieuws is hongerig om te kopen. Veel van de “activisten” en woordvoerders die de Syrische oppositie vertegenwoordigen zijn nauw (en in veel gevallen financieel) verbonden met de VS en Londen – precies de mensen die de interventie zouden uitvoeren. Dat betekent dat informatie en statistieken van deze bronnen niet noodzakelijkerwijs puur nieuws zijn – het is een verkooppraatje, een PR-campagne. Maar het is nooit te laat om vragen te stellen, om bronnen onder de loep te nemen. Vragen stellen maakt je geen cheerleader voor Assad – dat is een vals argument. Het maakt je alleen minder vatbaar voor de spinsels. Het goede nieuws is dat er elke minuut een scepticus wordt geboren.”

In 2016 gaf de veelgeprezen journalist John Rosenthal een vernietigend beeld van de universele censuur die wordt toegepast op elke tegenspraak van de overkoepelende “regime change”-verhalen. “De wereld heeft met vuur gespeeld in Syrië” vertelde hij aan Brics Post en hij zei ook:

“Zodra Washington en zijn Europese bondgenoten de voorwaarden van het politiek “correcte” verhaal van de Syrische crisis hadden vastgesteld, werden feiten die niet met dat verhaal strookten ongewenst en iedereen die probeerde ze te melden werd onvermijdelijk aangevallen als “pro-Assad”.”

Rosenthal beschrijft de “verstikking van het debat en de homogenisering van de media met betrekking tot hete hangijzers van het buitenlands beleid” die onder Obama’s regering op de voorgrond traden, als ongekend met betrekking tot Syrië in vergelijking met Irak of Libië waar de journalistieke integriteit minder onder vuur kwam te liggen. Rosenthal legt het zo uit:

“Ik veronderstel dat het is omdat het Syrische “draaiboek”, om zo te zeggen, zo sterk leek op het Libische, dat de schroeven nog strakker moesten worden aangedraaid.”

DE DRAAI VAN DE MEDIA

De “Midden-Oosten correspondent” van de Guardian, Bethan McKernan, spint het onvermijdelijke resultaat voorspelbaar op als “burgeroorlog, razende armoede, maar Assad wint gegarandeerd de nepverkiezingen in Syrië”.

Natuurlijk, McKernan is niet in Syrië. Slechts weinigen van het globalistische mediakartel hebben tijdens de tien jaar durende aanval op het Syrische volk een voet in Syrië gezet – tenzij ze illegaal de gebieden zijn binnengegaan die door de gewapende groepen worden gecontroleerd en door het Nusra Front of gelieerde partijen worden begeleid bij het produceren van hun desinformatie spervuur dat is ontworpen om instemming te kweken voor nog een eindeloos moeras van misdadig onnodige oorlog.

McKernans verbittering weerspiegelt de stemming in het kamp van de globalisten:

“Zeven jaar later, nadat de Russische en Iraanse bondgenoten van het regime tussenbeide kwamen en het tij van de oorlog keerden, is het grootste deel van Syrië weer in de greep van Assad. Woensdag gaan zijn burgers weer naar het stemhokje voor een schijndemocratische vertoning, bedoeld om de president zowel in eigen land als daarbuiten een vernisje van legitimiteit te geven.”

Syrië en haar bondgenoten hebben de beweging voor regimeverandering op alle fronten teruggeslagen en woensdag demonstreert het Syrische volk de zelfbeschikking die het Westen met geweld van hen wil stelen. De “schijndemocratie” bevindt zich in het Westen, waar dezelfde gecorrumpeerde media een campagne leidden om Labour-leider Jeremy Corbyn, misschien de laatste hoop op een anti-oorlogspartij in een land dat wordt overspoeld door laffe aanvalshonden van Blair en conservatief neokolonialisme, zwart te maken en in diskrediet te brengen.

We hebben geen echt tweepartijenstelsel in het Verenigd Koninkrijk, we hebben een onuitgesproken coalitie van door zionisten geïnspireerde tapijtvullers die van plan zijn een obscene hybride oorlog tegen hun eigen volk te voeren, terwijl ze wereldwijde hulpbronnen plunderen van naties die verzwakt zijn door hun militaire avonturisme en economische wreedheid.

Kijk dichter bij huis, mevrouw McKernan, en bewijs uw eigen volk een dienst door echte journalistiek te bedrijven, in plaats van u aan te sluiten bij de massa’s desinformanten die het Syrische volk de facto hebben gedood met hun verdraaiing van de feiten ter plaatse gedurende tien bloedige jaren.

Als McKernan tijd in Syrië had doorgebracht, zou ze weten dat de mensen op straat vrijuit kritiek leveren op regeringsmaatregelen zonder dat daar vergelding tegenover staat, zoals ze in haar imperialistisch-narratief-protectionistische artikel beweert. Ik heb regelmatig interviews gepubliceerd waarin Syriërs klagen over elektriciteit, water, brood, inflatie, de stijgende kosten van voedsel – maar steevast eindigen die interviews met “God zegene de president”.

Veel Syriërs zullen me vertellen dat hun leven ondraaglijk moeilijk is, maar dat de president een rode lijn is die ze niet overschrijden, hoe moeilijk hun situatie ook is. Hun vertrouwen in het vermogen van de president om hun dagelijkse problemen op te lossen is nog steeds intact en elke Syriër zal u vertellen dat het de Amerikaanse alliantie is die verantwoordelijk is voor hun ontberingen en armoede en dat de sancties de Syrische wederopbouw en de terugkeer naar de stabiliteit en veiligheid van voor 2011 in de weg staan.

Natuurlijk benadrukt McKernan niet de onrechtvaardigheid van de sancties of de rol van het VK en de VS in de “burgeroorlog” en “razende armoede” – ze volgt de lijn van de gevestigde orde en verkoopt het verhaal dat de ellende die ze ogenschijnlijk veroordeelt mogelijk maakt. Dit is geen journalistiek, dit is een criminele bevestiging van vooringenomenheid.

McKernan heeft het over gebieden in Syrië waar de greep van de Syrische regering “minder sterk is”, maar wat ze de lezers van The Guardian niet uitlegt is dat gebieden in het noordwesten en noordoosten nog steeds bezet worden door bondgenoten van de VS en het VK, waaronder Al Qaeda, ISIS en de Syrische Democratische Strijdkrachten of de Koerdische contra’s van de YPG.

De Koerdische strijdkrachten worden gedomineerd door de PKK, die vroeger door de VS als terroristische organisatie werd bestempeld voordat ze werden omgevormd tot “nuttige” bondgenoot toen Obama’s minister van Buitenlandse Zaken, John Kerry, het plan B voor de opdeling van Syrië lanceerde. Journalisten als McKernan en The Guardian hebben het Britse publiek misleid tijdens de hele duur van de oorlog tegen Syrië, een oorlog waarin hun eigen regime uitvoerig heeft geïnvesteerd.

Westerse media moeten net zo irrelevant worden gemaakt als het expansionistische en suprematie buitenlandse beleid van hun staat. Een neokolonialistische oorlog onder leiding van het VK en de VS zou nooit van de grond zijn gekomen als de media er niet waren geweest om de publieke opinie te beïnvloeden ten gunste van de zoveelste faux-“humanitaire” interventie, die gedoemd is om doelwitlanden te verwoesten en soevereine landen te reduceren tot mislukte staten.

DE EEUWIGDURENDE OORLOGSMACHINE IS TOT STAAN GEBRACHT

De superieure door de VS-alliantie geleverde militaire uitrusting van de aan ISIS en Al Qaeda gelinkte gewapende groepen, de enorme middelen van de imperialistische mediamachine, de inzet van VN-agentschappen om de Syrische regering verder te criminaliseren, de politieke en diplomatieke dwangmaatregelen, de economische blokkade, het platbranden van oogsten, de criminele diefstal en bezetting van hulpbronnen, de pogingen om Syrië te isoleren en de Syrische president te demoniseren – al deze maatregelen hebben gefaald en de taferelen in de straten van elke stad in heel Syrië zijn het bewijs van deze mislukking.

De mensen in het Westen moeten zich afvragen waarom hun globalistische regimes over eindeloze middelen en miljardenbudgetten beschikken om oorlog te voeren tegen een land dat geen bedreiging vormt voor de “nationale veiligheid” of om een “oorlog tegen terreur” te voeren wanneer het terreurmerk dat zij als de nieuwe boeman aanwijzen de facto hun proxy ter plaatse is, die de bevolking van het doelwit, in dit geval Syrië, etnisch zuivert.

De VS-alliantie vocht deze oorlog om zogenaamd “ISIS in te dammen”, om te voorkomen dat Iran zijn invloed in de regio zou uitbreiden en zo de “veiligheid” van Israël te beschermen, om de banden tussen Syrië en Rusland te verzwakken (een bijzondere wrok van de Britten), om China’s Zijderoute-initiatief te doen ontsporen, dat Syrië in zijn middelpunt had, om Hezbollah en het verzet tegen de zionistische kolonistenbezetting en het terrorisme in het hele Midden-Oosten te vernietigen en om het Syrische volk een middeleeuws islamitisch regime op te leggen dat de belangen van de VS en het VK zou dienen en tegelijkertijd een progressieve natie zou terugvoeren in de donkere eeuwen van religieuze intolerantie en sektarisme.

Elk onderdeel van hun destructieve beleid is mislukt en ISIS breidt zich uit onder de bescherming van de Amerikaanse bezettingstroepen, waardoor duidelijk wordt dat er geen enkele noodzaak is voor hun militaire aanwezigheid in Syrië en Irak.

Iran breidt zijn invloed uit omdat het de militaire organisaties die het door de VS gecreëerde terrorisme onder de naam ISIS bestrijden, bewapent en helpt. De banden van Rusland met Syrië zijn sterker dan ooit tevoren en Syrië herbergt een Russische militaire buitenpost in ontwikkeling die de hegemonie van de VS in de regio uitdaagt. China bouwt aan sterke handelsbetrekkingen met Syrië en zijn buurlanden, waardoor de VS geen naoorlogse wederopbouwcontracten meer zullen krijgen en de VS-coalitie haar gebruikelijke uitbuiting van de oorlogen die zij is begonnen in landen die zij heeft vernietigd, wordt onthouden.

Hezbollah is sterker en meer militair voorbereid dan ooit tevoren in de geschiedenis. Het Palestijnse verzet is verenigd en wordt versterkt door Iraanse en Syrische militaire uitrusting en steun. De zionistische entiteit verliest burgers en geloofwaardigheid nadat de façade van haar “supermacht” werd vernietigd door het verzet in Gaza en de bezette gebieden. Het Midden-Oosten project van de VS coalitie valt uiteen en Syrië herrijst uit de as van deze implosie met zijn soevereiniteit als een baken voor de toekomst en voor de mensen die weigerden verdeeld te worden tot het punt van geen terugkeer.

Dit is slechts het begin van het einde van het Imperialisme in het Midden-Oosten. Wij beleven historische tijden en Syrië wijst de weg.

DE EENWORDING VAN HET SYRISCHE VOLK ACHTER HUN SECULIERE REGERING IS HET KEERPUNT

In de aanloop naar de verkiezingen bezocht ik gebieden die voorheen onder controle stonden van de door het Westen gesponsorde gewapende groepen, in veel gevallen geleid door aan Al Qaeda gelieerde Syriërs.

In deze gebieden zag ik dezelfde uitbarsting van steun voor de president als ik zag in wat door de koloniale media altijd wordt omschreven als “loyalistische enclaves”.

De Amnestie- en Verzoeningscampagnes van de Syrische regering zijn grotendeels succesvol geweest in de regio’s die ik ten noorden van Damascus-stad heb bezocht. De reïntegratie van Syriërs die werden overgehaald om de wapens op te nemen tegen hun buren is een controversiële zet geweest van een belegerde regering, maar het is gelukt.

We moeten ons afvragen of een westers regime een dergelijk beleid zou voeren als de eigen bevolking zich gewelddadig tegen hen zou keren, met zware wapens die door vijandige staten worden geleverd.

EU-regeringen deden hun uiterste best om Syriërs in de diaspora te verhinderen te stemmen bij de verkiezingen. Duitsland verbood het stemmen op de Syrische ambassade in een poging om het tij van steun voor president Assad te keren. Syriërs kwamen bijeen om te protesteren tegen deze schending van hun democratische rechten – waarmee de eisen van het Westen om hun verwrongen versie van “democratie” aan Syrië op te leggen, tot een farce werden.

Bashar Al Assad en zijn vrouw, Asma, stemden in Douma, de stad in het centrum van de “chemische wapens”-controverse, in april 2018, die de corruptie heeft blootgelegd bij de zwaar door de VS en het VK beïnvloede Organisatie voor het Verbod op Chemische Wapens (OPCW), die in haar eindrapport effectief loog. Cruciaal bewijsmateriaal van voormalige hooggeplaatste inspecteurs die ontkenden dat er een chemische aanval had plaatsgevonden werd weggelaten, in een poging om met terugwerkende kracht oorlogsmisdaden van de VS/UK/FR te rechtvaardigen – namelijk het bombarderen van Damascus en het omliggende platteland, voordat de OPCW-inspecteurs zelfs maar met hun onderzoek waren begonnen. De boodschap was duidelijk – de mening en de vervalste veroordeling van het Westen heeft geen invloed op Syrische levens.

Gebieden in het noordoosten van Syrië betuigden eveneens hun steun aan president Assad, ondanks de beperkingen die hen werden opgelegd door de Amerikaanse bezettingstroepen en hun Koerdische tegenhangers. De Syrische steun voor hun land en hun soevereiniteit was onbedwingbaar.

HET IRRELEVANTE WESTEN ACHTERGELATEN DOOR EEN OPKOMEND VERZETSBLOK

In een interview met Afshin Rattansi van RT Going Underground, benadrukte de politieke en media-adviseur van het presidentschap, Dr Bouthain Shaaban, de irrelevantie van de zelfbenoemde “internationale gemeenschap” of, met andere woorden, het imperialistische blok dat gedomineerd wordt door de VS en het VK.

Dr. Shaaban legde uit dat het door het Westen gesponsorde terrorisme en de zionistische agressie de Syriërs er niet van zullen weerhouden hun grondwettelijke rechten uit te oefenen. De landen die waren uitgenodigd om de verkiezingen waar te nemen, behoorden tot het niet-gebonden blok, met uitsluiting van al die landen die hebben bijgedragen aan de verwoesting in Syrië. Dit is nog een boodschap voor de westerse politieke elite – hun macht neemt af en daarmee ook hun invloed in de wereld.

Diplomatie is dood in het Westen.

Ambassadeurs zijn gereduceerd tot niets meer dan praatkoppen voor de macht, er zijn geen checks and balances meer van hoge diplomaten die ooit de scepter zwaaiden over hun regeringsbeleid. Vandaag de dag zien we juveniele reacties van gravitas-deficiënte vertegenwoordigers van Britse en Amerikaanse bi-partijdige oorlogspartijen.

Wij in het Westen worden vertegenwoordigd door ambitieuze carrièremakers die PR-campagnes voeren voor een sadistisch buitenlands beleid van regimes zonder ook maar een moment stil te staan bij de betrokken volkeren. Het is aan ons om de trend te keren en te eisen dat degenen die ons leiden naar oorlogen die we niet willen en die mensen doden met wie we ons identificeren, in onze naam, worden gestopt. Niet alleen deze keer, maar voor altijd. Dat zijn we aan Syrië verplicht.

Ik vroeg voormalig ambassadeur van het VK in Syrië en Bahrein, Peter Ford, om een verklaring, dit is wat hij schreef:

“Het belangrijkste is dat er überhaupt verkiezingen zijn gehouden. Met drie buitenlandse legers die een deel van hun grondgebied bezetten (Turkije, de VS en Israël), met het Westen dat een wrede economische oorlog tegen hen voert om hen tegen hun president op te zetten, met jaren van onbeschrijflijk lijden door toedoen van door het Westen gesteunde militanten achter de rug, heeft het Syrische volk een klinkende uitspraak gedaan ten gunste van stabiliteit, die tot uiting kwam in het volgens plan houden van de verkiezingen.”

De hoge opkomst, de deelname van Syriërs in delen van de diaspora en de volksbijeenkomsten onderstreepten de boodschap van het volk aan het Westen: laat ons met rust, stop met ons te vervolgen.

Laten we eerlijk zijn. Er zijn geen omstandigheden waarin deze verkiezingen onder onpartijdig internationaal toezicht hadden kunnen worden gehouden. Het voorbeeld van de OPCW-klokkenluiders is er om ons te leren dat door het Westen gedomineerde instellingen onmogelijk onpartijdig kunnen zijn. Geen enkele VN-waarnemer die waarde hechtte aan zijn carrière of aan de veiligheid van zijn gezin, had kunnen getuigen dat de verkiezingen eerlijk waren verlopen en president Assad de overwinning had behaald. Dit is het echte bedrog, de corruptie van het vertrouwen in de integriteit van institutionele instellingen die door westerse mogendheden als wapen zijn ingezet.

De verkiezingen hebben degenen die dachten dat bezetting en sancties de bevolking in opstand zouden brengen tegen de regering, een halt toegeroepen. Hoe lang zal het nog duren voordat de westerse regeringen en hun spreekbuizen in de media, zoals de BBC, zich realiseren dat hun sluipende regimeverandering niet zal werken?

Het Syrische volk heeft een krachtige boodschap afgegeven en die moeten we horen. Lang leve een echt vrij Syrië.

BRON: