De Vlaamse “Beweging” is een ouwe zeurkous geworden

Seen (Kreis 3) Neen beste lezer, 11 juli is geen feestdag. Het is een strijddag, zoals de meeste andere dagen van het jaar… Uit een steekproef in het voorjaar bleek dat 63% van de Vlamingen meer België wil en 1 op 3 wil nog uitsluitend het federale Belgische bestuursniveau. Het politieke geklungel met hopeloos verdeelde bestuurlijke bevoegdheden kwam tijdens de voorbije Covid-periode duidelijk bovendrijven. Heeft de misnoegde bevolking gelijk in haar afkeer van dit federalisme? Absoluut! Is “meer België” de oplossing? Zeker niet. Op deze 11 juli kan en moet eens stilgestaan worden bij het feit dat de gemiddelde Vlaming geen meerwaarde meer ziet in die zeurkous-beweging van kille rekenaars en boekhouders die palaveren over “transfers” en die -ondanks het onrechtvaardig karakter van die transfers(!)- hiermee het beeld van een financieel-egoïstische beweging voeden terwijl de Belgische kapitaalselite ongemoeid gelaten wordt.

Eén van de andere belangrijke oorzaken moet gezocht worden in het bijzonder neoliberale en dus asociale karakter van het beleid dat sinds decennia vorm krijgt op het Vlaams bestuursniveau. Deelstaat Vlaanderen lijkt als eerste uit de startblokken te schieten van zodra geprivatiseerd of gedereguleerd kan worden. Aan de basis hiervan ligt een stelselmatig ondergefinancierde publieke dienstverlening die logischerwijs faalt in haar taak en bij de publieke opinie navenant afkeer opwekt. Net op het moment dat bijvoorbeeld het zorgpersoneel op haar tandvlees zit, wil de centrumrechtse meerderheid op Vlaams deelstaatniveau van de Covid-19 pandemie misbruik maken om via het zogenaamde privatiseringsdecreet de weg vrijmaken voor de privatisering van openbare woonzorgcentra en sociale dienstverlening. Dit is niet het Vlaanderen dat een meerderheid van de Vlamingen wenst!

Politiek gezien zou het wenselijk zijn dat een hernieuwde Vlaamse beweging én een hernieuwde socialistische beweging met een frisse, toekomstgerichte en vooral meer eigentijdse werking, met visie en strategie, zich integreert in de volkscultuur en van daaruit een massacultuur van verzet opbouwt. Deze verzetscultuur – de wetenschap dat het juist is om in opstand te komen – is wat finaal resultaten kan boeken richting echte verandering.

Verkiezingen brengen geen echte verandering. Bij de recente regionale en departementale verkiezingen in Frankrijk blijf een gedegouteerde twee-derde meerderheid van de Fransen gewoon thuis. Ontgoocheld in de steeds hernieuwde maar immer oppervlakkig blijvende verkooppraatjes van partijpolitici, gerealiseerd via dure mediatrainingen en mediacampagnes. Een aanzienlijk deel van deze twee-derde meerderheid bestond ongetwijfeld uit het publiek van de Gele Hesjes dat zich ook niet laat vangen aan de partijpolitieke “oppositie”. Diezelfde mate van ontgoocheling en afkeer bestaat ook in Vlaanderen en een groot deel van Europa, alleen zijn de vruchten nog niet overal even rijp als bij de zuiderburen.

http://headway.es/?mamaipapa=para-conocer-chicas-por-internet&884=ee
Op een moment dat Vlaanderen wakker ligt van een op aanzienlijke schaal vervuilde grondbodem met PFOS / PFAS, pleiten “experts” op vraag van de liberale regering voor nog meer investeringen in het Belgisch leger: extra F-35’s, kruisraketten, bewapende drones, deelname in het Frans-Duitse MGCS-tank project, extra helikopters en… meer personeel. Kortom, een groter en zwaarder bewapend high-tech leger voor de bankroete Belgische failed state, ten dienste van het NAVO-imperialisme. Over meer psychologische bijstand aan militairen met psychische problemen of betere bewaking en toegangscontrole over wapendepots spraken de experts zich, de zaak Jürgen Conings en haar bedenkelijke afloop indachtig, niet uit… In elk geval zit de gemiddelde Vlaming hier niet op te wachten.
Het mondiale kapitalisme voert een uitroeiingsoorlog tegen de mensen, tegen het leven en tegen de planeet zelf. Bijdragen aan de ontmanteling van dit systeem en zijn vervanging door een nieuwe politiek en een nieuwe economische ordening is onze taak. Iedereen heeft zijn rol te spelen, zonder zich te verliezen in afleidingen gebaseerd op huidskleur, geslacht of seksuele voorkeur die enkel het maatschappelijke status quo dienen. Het is hoog tijd dat die kleinburgerlijke zeurkous-beweging plaats ruimt voor een nieuwe Vlaamse volksbeweging die aanknoopt met onder andere vredespolitiek, sociale emancipatiestrijd en échte groene politiek, afstand nemend van kapitalistisch productivisme en neoliberale groeimodellen. Een volksbeweging die evenmin meegaat op het noodlottige pad van progressieve identiteitspolitiek die enkel maar wantrouwen opwekt bij een groot deel van de economisch en sociaal benadeelde en ondervertegenwoordigde werkende klasse.


Ook op 11 juli kan niet genoeg herhaald worden: de zaak van de Arbeid is de zaak van Vlaanderen, de zaak van Vlaanderen is de zaak van de Arbeid. Met reactionaire pleidooien voor meer unitarisme hypothekeert de sociale strijdbeweging zichzelf. De bestaande vermolmde structuren zullen zich moeten aanpassen of verdwijnen.  Deze zienswijze – nationalistisch en internationalistisch, voor een nationale, sociale en culturele omwenteling – is een mogelijke aanzet om de problemen in Vlaanderen -en via gelijkaardige verzetsbewegingen ook in de rest van Europa- echt op te lossen.