De val van het Capitool

http://saouna-massage-naturiste.fr/?makaronik=l%27%C3%A9ducation-sentimentale-rencontre-avec-mme-arnoux-commentaire&25a=c3 We stelden het al eerder op deze blog, Amerika is een grootmacht in verval. De Maidanesque toestanden aan het Capitool van gisteren bewijzen dat het einde van het Amerikaanse rijk niet alleen in zicht is, maar ondertussen reeds een feit is geworden. In een verkrampte poging om zich van het “rechtse geweld” te distantiëren, tweette N-VA-voorzitter Bart De Wever de speech van Ronald Reagan aan het Capitool bij de aanvang van zijn eerste ambtstermijn in 1981. Buiten het feit dat dit nog maar eens het pijnlijke huwelijk illustreert dat een deel van de Vlaamse Beweging heeft aangegaan met het neoliberalisme van de jaren ’70 en ’80, maakt dit ook duidelijk dat het potentieel om een “stijlvolle rechtse politiek” te voeren al lang is uitgeput en samenvalt met de hoog- of laagconjunctuur die op dat moment heerst binnen de samenleving of gemeenschap in kwestie. Hiermee komt een deel van de initiële missie van de N-VA en haar voorzitter-voor-het-leven, namelijk een “humaan alternatief” te vormen voor het Vlaams Belang, te vervallen.

conocer hombres de 60 De intense verdeeldheid van de Amerikaanse samenleving, die ook uitstraalt naar de rest van de Westerse wereld, resulteert uit een valse dichotomie tussen liberalen en conservatieven waar de werkende klasse uiteindelijk de dupe van zal worden. Tijdens de voorbije gebeurtenissen is er met scherp geschoten in het Amerikaanse parlement en zijn vier doden gevallen. Een vrouw, een luchtmachtveterane van de imperialistische Amerikaanse krijgsmacht, werd neergeschoten door de veiligheidsdiensten van de conservatieve vicepresident die ze kwam ondersteunen. Een meer illustratief voorbeeld van hoezeer de Amerikaanse werkende klasse zich al jaren voor de verkeerde kar heeft laten spannen is eigenlijk ondenkbaar.

slap-bang Op geen enkele manier kunnen de wankelende VS het zich moreel nog veroorloven militair te gaan ingrijpen in landen om er “de stabiliteit te herstellen”. De afgelopen vier jaar is duidelijk geworden, en dit zeker sinds de BLM-protesten maar nu ook met deze “revolutie” van rechterzijde, dat het systeem onoverbrugbare spanningen creëert tussen verschillende subgroepen in de samenleving. Het liberale samenlevingsmodel is failliet en kan niet langer geëxporteerd worden naar het buitenland. In Oekraïne, Ethiopië, Moldavië, Wit-Rusland of Hong Kong kunnen de Verenigde Staten zichzelf niet langer als lichtend voorbeeld opstellen van het meest harmonieuze samenlevingsmodel dat door de mensheid ooit is ontwikkeld. Het sprookje dat niemand tot nog toe iets beters heeft kunnen vinden, is doorprikt. De TINA’s zijn definitief uitgeput. Zeker, de Verenigde Staten gingen de afgelopen decennia wel vaker door woelige wateren en steeds slaagde men erin om de situatie opnieuw in het eigen voordeel te wenden. De aanslagen van 9/11 in 2001 tastten de mythe van Amerikaanse militaire onaantastbaarheid aan, maar zetten tegelijk een ongeziene expansiepolitiek in gang in het Midden-Oosten, Afrika en Centraal-Azië met de uitbouw van militaire bases overal ter wereld en faciliteerden een gevoelige uitbreiding van de NAVO onder valse veiligheidsvoorwendselen. Maar een grootmacht die zichzelf niet meer onder controle heeft, is niet hetzelfde als een grootmacht die belaagd wordt door externe vijanden. In een wereld die gekenmerkt wordt door een steeds toenemende multipolariteit, scherpen China, Rusland, India, Turkije en Iran nu stilaan hun eigen projecten aan. De Europese Unie, daarentegen, houdt hardnekkig vast aan de Amerikaanse atoomparaplu -ondanks de holle en stoere praatjes over meer autonomie tijdens het presidentschap van Trump- en de export van haar in de rest van de wereld totaal onverkoopbare “waarden”.

Ronduit weerzinwekkend zijn de ontzette reacties van de Europese liberale elites, die zich wentelen in neocalvinistisch moreel zwavelzuur en occidentalistische myopie. Eens te meer is overduidelijk dat het Amerikaanse samenlevingsmodel als een blauwdruk wordt gezien voor het lege globalistische omhulsel van de posthumane “wereldgemeenschap”, waarin het economische aspect alle andere sectoren van het leven heeft verdrongen. Washington is de nieuwe hoofdstad van deze natie zonder naties, deze gemeenschap die niets gemeen heeft behalve haar consumptiepatronen, dit feest van diversiteit waar virtualisme, onrealiteit, de steeds abstracter wordende economische behoeften, het imaginaire en het oppervlakkig fenotype de enige verschillen zijn een woestijn van culturele en ideologische gleichschaltung. Een aanval op een van de fundamentele symbolen van deze hoofdstad, het Capitool, en dat door niemand anders dan het zo verfoeide klootjesvolk, heeft menig Europees kleinburger slapeloze nachten bezorgd. Nochtans heeft deze laatste, in navolging van de door hem zo vergoddelijkte Californische elites, de voorbije jaren op de sociale media niet nagelaten de nodige oproepen te lanceren om dat andere grote symbool, het Witte Huis, te bestormen en de guillotine alvast klaar te zetten. Het is knap lastig wanneer de revolutie dan toch van onderaf blijkt te komen …

Parallellen naar het interbellum waren natuurlijk eveneens schering en inslag, hoewel men het tijdens de jaren ‘30 toch zeker en vast zonder LARP’ers, furries, skaters, hipsters, vikings, bikers, black metalfans en gamers moest stellen. Wederom valt er moeilijk naast het fundamenteel karikaturale karakter van de Amerikaanse samenleving te kijken, die minstens vanaf de jaren ’90 iedere vorm van sérieux heeft verloren. Er zijn geen lessen te leren van een samenleving die zichzelf heeft gesegregeerd in virtuele fantasieën, subculturen en subidentiteiten. “Antifascisme zonder de aanwezigheid van fascisme” en “anticommunisme zonder de aanwezigheid van communisme” (naar Diego Fusaro) zijn hier zonder meer afgeleiden van. Een terugkeer naar de politiek van vandaag dringt zich op, die zich afspeelt ver weg van het kapitalistisch-imaginaire, in de fysieke geografische ruimte en de realiteit van de biotische en abiotische wereld.

Het einde van Trump luidt ook het einde in van het huidige rechtspopulisme. De coronacrisis heeft het onvermogen van deze postideologische vloedgolf aan virtuele memes, internetcommentaren en apolitieke parlementariërs en partijleiders ontegensprekelijk aan het licht gebracht. Niet alleen heeft Trump de presidentsverkiezingen verloren; ook de Brexit is nu voltooid – en deze is nu eenmaal wat ze is. Overal in Europa zijn identitaire, populistische partijen op de electorale terugweg. Enkel in Vlaanderen is deze daling nog niet helemaal duidelijk, net zoals de electorale remonte van het Vlaams Belang hier enkele jaren later is ingezet ten opzichte van de successen van verwante partijen in het buitenland. Dit betekent niet dat de electorale achterban die deze partijen in de voorbije jaren hebben aangesneden is gesmolten als sneeuw voor de zon. Wellicht integendeel. Maar de postideologische formule van het rechtspopulisme is uitgewerkt. De dwaasheden en narcistische aanstellerijen van postideologische en apolitieke randfiguren als Trump, Bolsonaro of Baudet zijn aan het eind van hun houdbaarheidsdatum. Uiteindelijk heeft deze periode in historisch opzicht niet lang geduurd (2012-2020). Zij werd ingezet na de financiële crisissen aan het begin van het afgelopen decennium en is uiteindelijk ten onder gegaan aan de gevolgen van de ecologische crisis en vooral de coronacrisis. Daar waar Europese identitaire partijen nog stevig piekten in de peilingen en verkiezingen eind 2019 en Trump zegezeker het nieuwe jaar kon ingaan, liggen de kaarten aan het begin van 2021 geheel anders gespreid. De kleren van de keizer zijn zichtbaar geworden. Inhoudelijk was de rechtspopulistische golf een lege doos, gebaseerd op contestatie, anti-intellectualisme en persoonlijk charisma, maar zonder duurzaam maatschappelijk project. Er is nood aan de terugkeer van ideologie, een intellectueel analysekader dat de toets van de realiteit doorstaat en een echte volksbeweging van onderaf.

De uitgerangeerde Trump en de voltooide Brexit kunnen niet langer de motor vormen van eender welk maatschappelijk alternatief voor het Europese continent. De banden tussen Europa en de Angelsaksische wereld moeten dringend worden doorgeknipt. Er is geen enkele verwantschap tussen Vlaanderen en de VS. Het Europese continent heeft niets te leren van Trump of Boris Johnson of hun linksliberale tegenstanders, maar moet haar eigen weg gaan, putten uit de eigen tradities om nieuwe ideeën te vormen. De Gele Hesjes in Frankrijk vormden in 2019 reeds een voorsmaakje van hoe zo’n integrale beweging eruit zou kunnen gaan zien. Hierbij moet de blik geopend zijn op nieuwe uitdagingen én mogelijkheden die komen uit het oosten, nu het zwaartepunt van de wereld verschuift van de Atlantische Oceaan naar Eurazië. Voorbijgaand aan de valse dichotomieën die “linkse” en “rechtse” liberalen hanteren om de staat van burgeroorlog af te kondigen teneinde de werkende klasse nog maar eens te laten bloeden voor hun belangen. Amerika valt. Er is geen enkele reden om ons het komende decennium verder te laten meesleuren in deze ondergang.