‘Amerikanisme of Europa’

order generic neurontin Na het verdwijnen van de socialistische systemen onder het puin van de Berlijnse Muur (9 november 1989) en de daaropvolgende eliminatie van elk politiek alternatief dat de naam waardig was, werd Novalis’ oude dilemma “Europa of het christendom” (uit het gelijknamige boek) omgevormd tot een pervers en macaber alternatief: dat van “Amerikanisme of Europa”.

http://heirloomflowersandballoons.co.uk/product/3-latex-helium-filled-to-weight-and-bow/?add-to-cart=17679 De zegevierende macht van de Koude Oorlog heeft sindsdien dit schadelijke proces van volledige veramerikanisering van het “Oude Continent”, dat al in 1945 was begonnen, versterkt. Dit was vooral duidelijk in de cultuur, niet alleen in de massacultuur, met de veramerikanisering van de populaire muziek, maar ook in de schoolcultuur, die een grote kapitalistische herstructurering van haar software heeft ondergaan, en die zich daarom steeds meer naar het ondernemingsmodel heeft gevormd, volgens de “schuld/krediet”-logica, waardoor leraren eigenlijk managers en studenten consumenten-leerlingen werden. Dit is ook terug te vinden in het sociaal beleid, door de afbraak van het Europese socialezekerheidsstelsel.

        In de recente Europese geschiedenis, van de val van de Muur tot de implosie van de Sovjet-Unie (misschien wel de grootste geopolitieke tragikomedie van de 20e eeuw), hebben verschillende opeenvolgende gebeurtenissen een breder proces gevoed van paradigmatische vervanging door het Amerikaanse model, gebaseerd op een kapitalisme zonder ethische basis, van het Europese model, dat in een hoge strijd was gevormd als een evenwicht tussen kapitalisme, de welvaartsstaat en een solide axiologische basis. Vandaag de dag zien we dat Europa steeds meer een Amerikaans protectoraat wordt, waarbij de Europese staten ten opzichte van de Verenigde Staten zijn wat de satellieten van het Warschaupact waren in relatie tot de USSR en diens marxistische lijn.

De laatste manifestatie van dit schandalige scenario is de verbijstering die enige tijd geleden werd ontketend door de onthullingen van de obscene praktijken van spionage door de Verenigde Staten bij de zogenaamde “bondgenoten” (in feite de ondergeschikten).  Maar in werkelijkheid, waarom zo veel verbazing? Is het nieuw dat er geen sprake is van een goede voorbereiding van de betrekkingen tussen de Europese staten en de Verenigde Staten? Wat is daar zo bijzonder aan? Was het te verwachten dat het Rijk van het Goede landen als Italië, Duitsland en Spanje als vrije en gelijkwaardige staten zou behandelen?

De “Vierde Wereldoorlog”[1] (volgens het concept van Costanzo Preve, op een historische volglijn die zich uitstrekt van 1991 tot nu) zag de Amerikaanse macht systematisch de strijd aangaan tegen de krachten die zich verzetten tegen haar overheersing; en zowel in 1991 in Irak als in 2011 zagen we dat haar zogenaamde “bondgenoten” gedwongen werden om hun meester te dienen door actief deel te nemen aan de imperialistische aanvallen. Men denkt hierbij aan wat Carl Schmitt in zijn tijd schreef in ‘Het begrip politiek’ (1927): “Als een volk zich in de vorm van een straf of op een andere manier door een vreemde macht laat voorschrijven wie zijn eigen vijand moet zijn, tegen wie het toegestaan of verboden is om te vechten, dan is het niet langer een politiek vrij volk, maar een volk dat satelliet of ondergeschikt is aan een ander politiek systeem“. Deze woorden weerspiegelen het Europa van vandaag.

Het wordt steeds duidelijker dat deze zegevierende Koude Oorlogsstaat, die vandaag werkt aan het stigmatiseren van elke tegenmacht die weigert zijn overheersing en visie op de wereld te accepteren (hij wordt onmiddellijk veroordeeld als een schurkenstaat), gebaseerd is op een imperialistische cultuur die fundamenteel onverenigbaar is met het vooruitzicht van een ware relatie met de Ander: of ze het nu voorstelt als “terrorisme” of “dictatuur”, of het minachtend classificeert als “Rest van de wereld”, ze weigert het in ieder geval a priori enige legitimiteit te verlenen. Deze regel spaart de Europese staten niet: aan de horizon van de Amerikaanse keizerlijke ideologie hebben die Europese staten hoogstens het recht om als protectoraten van het moederland te bestaan.

Aan dit kenmerk, dat in bijna alle vormen van imperialisme in de geschiedenis terug te vinden is, moet nog een andere factor worden toegevoegd: de belangrijke verklarende factor die de aanwezigheid in de Verenigde Staten van het puriteinse protestantisme vormt, en dat zich beroept op het Oude Testament. Dit is de ideologie die de Amerikaanse “universele monarchie”[2] voedt: onder haar goedkeuring hebben de Amerikanen natuurlijk de neiging zich te beschouwen als het “gekozen volk”, zo niet als het enige volk dat deze naam waardig is, met rampzalige gevolgen voor op internationaal vlak.

America stands as the world’s indispensable nation“, zei Bill Clinton in zijn toespraak op 20 januari 1997. Als Amerika het enige onmisbare land ter wereld is, dan zijn alle andere landen maar zo goed om als hun koloniën, in het beste geval hun ondergeschikten, te bestaan.

Als het vlaggenschip van een “speciale missie” die haar door God zou zijn toegewezen, bestempelt “het Rijk van Goede” onmiddellijk alle vormen van verzet dat onderdrukte volkeren of staten (van Iran tot Cuba, over Noord-Korea tot Venezuela) gebruiken als “terrorisme” die, ondanks soms zeer zware interne tegenstrijdigheden, de dictaten van de kapitalistische globalisering niet kan naleven. Door hun moedige geostrategische positionering herinneren deze laatsten de Europeanen er dus aan dat verzet nog steeds mogelijk is (om de titel van Walter Sitti’s weinig glorieuze bestseller om te draaien: Verzet is nutteloos).

Tegenover de voorstanders van politieke correctheid en onze eeuwige “berouwvollen”, die het herstel van denkcategorieën die in staat zijn de tegenstrijdigheden van onze tijd op te sporen, altijd snel als pure nostalgie in diskrediet brengen, is de heropleving van de kritiek op het imperialisme vandaag de dag van vitaal belang. Tegenover de manipulatieve strategieën van de officiële propaganda, die dit of dat kritische perspectief naar believen als volledig achterhaald kunnen verklaren, is het imperialisme vandaag de dag levendiger dan ooit – en het feit dat het zich heeft omgevormd tot een nieuw gezicht, dat verenigbaar is met de globalistische ideologie, verandert daar niets aan. De neiging om het te diskwalificeren als een verouderde politieke categorie onthult een slecht verborgen verlangen om alle kritiek te verdoven door het zeer levende object waarop het zou moeten worden uitgeoefend, dood te laten lijken.

        Zoals Voltaire in zijn tijd zei, zullen we niet ophouden met herhalen: er kan geen sprake zijn van democratie in Europa zolang het grondgebied van Europa onder de controle van Amerikaanse militaire bases staat. Er kan geen Europa zijn zonder geopolitieke soevereiniteit. Er kan geen sprake zijn van een democratisch Europa van vrije en gelijke staten zolang het “Oude Continent” blijft bestaan als een louter protectoraat van een universele monarchie, of als een loutere pion van de bestaande Eurocratie. Het is een voorrecht van bange maagden om verbaasd te zijn dat zo’n spionage-affaire[3] heeft kunnen plaatsvinden. Integendeel, we moeten ernaar streven de omstandigheden die dit soort schandalen mogelijk maken, bij de wortel uit te roeien.

– Diego Fusaro –


Jiehu Bron: Diego Fusaro, « Americanità o Europa », Lo Spiffero, 8 juli 2013.

Noten:

[1] Constanzo Preve, La Quatrième Guerre mondiale, uitg. Astrée, 2008, vertaald 2013. Beschikbaar op : http://www.editions-astree.fr/BC/Bon_de_commande_Preve.pdf [2] Hier wordt verwezen naar de « Universalmonarchie » zoals vermeld door Kant in zijn ‘Zum Ewigen Frieden’ (1795)

[3] Hier wordt verwezen naar het afluisterschandaal van 2013. Uit documenten die Europese media (o.a. Der Spiegel) konden inzien bleek dat de Amerikaanse geheime dienst NSA miljoenen Europese burgers maar ook diplomaten en politieke leiders afluistert.