1 mei: meer dan ooit vrijheid voor de werkende klasse!

message rencontre metro Ondanks de hoge materiële welvaart bij de gemiddelde Vlaming, is er aan de feitelijke toestand van onvrijheid weinig veranderd in positieve zin in deze laatkapitalistische tijd, integendeel. Het regime heeft in ons land net als in de rest van West-Europa een liberale veiligheidsstaat uitgewerkt die de vrijheid van de werkende klasse ernstig benadeelt. In haar falen om de echte criminelen te controleren en aan te pakken, richt het regime zich steeds meer op de controle van de onschuldigen, de slachtoffers.

http://amap-tarnos.fr/?kastrylja=rencontre-gay-cote-d-ivoire&928=ad Tijdens de voorbije jaren, reeds geruime tijd voor de Covid-pandemie, werden burgerrechten en vrijheden al flink ingeperkt. Onder het mom van “verkeersveiligheid” of “strijd tegen terreur” zijn we geëvolueerd naar een controlemaatschappij met een overvloed aan camera’s, trackingsystemen, militairen op straat, uitbreiding van mogelijkheden en werkingsmiddelen voor inlichtingendiensten, pesterijen jegens bonafide wapenliefhebbers, … tot en met zelfs inperkingen op de mogelijke aanschaf van kunstmest of huis-tuin-en-keukenmiddeltjes bij de apotheek. Want de gewone man “zou wel eens bommen kunnen maken”… Voor die gewone man is het in West-Europa, en zeker ook in ons land, zo goed als onmogelijk geworden om enkele dagen vrijwillig te verdwijnen zonder dat je via technologische middelen binnen enkele uren gelokaliseerd wordt. Het liberale regime drijft vandaag op een veralgemeend wantrouwen jegens de burger: als werknemer een potentiële dief van materiaal of werktijd, als weggebruiker een potentieel gevaar op de weg, als burger een potentiële terrorist. 

Vrijheid kan net als het uitoefenen van wettelijk vastgelegde rechten ook enkel bestaan als men over de middelen beschikt om dit te doen. Welke vrijheid heeft een jongere die geen huis kan kopen of bouwen omdat hoge vastgoedprijzen onderhevig zijn aan marktfundamentalisme? Diezelfde bankwereld die na de door henzelf veroorzaakte crisis van 2008 erbovenop geholpen werd met enerzijds gemeenschapsgeld en anderzijds een massale witwassing van misdaadgeld, maakt het vandaag jongeren zeer moeilijk om leningen te verkrijgen. Net als de financiële sector moet de volledige immobiliënsector onder gemeenschapscontrole gebracht worden. De burgerlijk linkse partijen kunnen en durven deze eisen niet meer te formuleren. ‘Vooruit’, de partij die denkt door een naamsverandering (make-up operatie zonder inhoud) opnieuw aansluiting te vinden bij haar weggelopen kiezers, richt zich helaas op een progressieve stedelijke kosmopolitische elite die net een deel van het probleem ter linkerzijde vormt: het opgeven van de strijd voor de werkende klasse ten gunste van een liberaal progressief discours dat kwam overwaaien uit de USA.

Het misbruik van -vaak noodzakelijke- sanitaire maatregelen om de Covid-19 pandemie in te dijken of beheersbaar te houden, is het grote gevaar dat deze tijd kenmerkt. Terwijl de werkende klasse haar economische taak moet blijven vervullen (ondanks voldoende aanwijzingen van aanzienlijke besmettingsgraad op het werk), wordt een aanzienlijk aantal vrijheden in vrije tijd en privaat leven verder ingeperkt. De draagkracht bij de bevolking voor deze maatregelen wordt vanzelfsprekend ondermijnd wanneer wordt vastgesteld dat rijke medeburgers wél restaurantbezoeken, reizen,… kunnen volhouden. De sanitaire Covid-maatregelen hebben ertoe bijgedragen dat vrijheid meer dan ooit samenvalt met financiële macht.

Het is duidelijk dat het door ons en de meerderheid van de bevolking gewenste beleid niet kan worden bereikt door de huidige politieke klasse en haar instellingen. De liberale regeringen blijven rijden voor rekening van het kapitaal en zijn te zwak en onwillig om in te grijpen daar waar moet ingegrepen worden. Over partijgrenzen heen blijft men gul gemeenschapsgeld wegschenken aan het bedrijfsleven. Via subsidiëring van “sociaal ondernemerschap”, een volstrekt overbodige categorie van ondernemingen in een pervers maar politiek-correct samenspel met de liberale politieke wereld, werd bijvoorbeeld de deur voor nieuwe misbruiken openzet.

Het regime wil de bevolking maar al te graag wijsmaken dat de oude tegenstellingen niet meer bestaan. Dat klassenstrijd iets uit een ver verleden is en “dat we het nu allemaal toch goed hebben”… De realiteit is dat dualisering toeneemt en de werkende klasse inboet op haar vrijheid: meer flexibiliteit wordt geëist, loonsverhogingen worden uit- en afgesteld, sociale rechten komen onder druk. Terzelfdertijd wordt nationale soevereiniteit als basis voor democratie en vrijheid alsook het beleven van tradities en culturele eigenheid verdacht gemaakt, uitgehold en waar mogelijk onmogelijk gemaakt.

Laten we van 1 mei, dag van de Arbeid, ook meteen het startmoment maken voor het herwinnen van vrijheid voor de werkende klasse, voor elke Vlaming of Waal, al dan niet van allochtone afkomst, om samen het Belgische EU-regime en haar liberale veiligheidsstaat terug te dringen. Politieke vrijheid kan de Vlaamse en Waalse bevolking niet gegarandeerd worden zolang zij niet de daadwerkelijke macht over de financieel-economische gang van zaken beschikt. Daarom moeten oude eisen opnieuw vanonder het stof gehaald worden, het is aan socialistische en volksnationale krachten die naam waardig de opdracht om opnieuw te durven datgene voorop te stellen wat moet: overheidssturing in de economie, terugdraaien van privatiseringen, nationalisering van bepaalde sleutelactiviteiten. Met Zannekinbond bepleiten we dan ook twee fundamentele zaken om een heropleving van échte vrijheid voor de werkende klasse te bekomen:

site rencontre lesbienne qc 1. Het opnieuw durven propageren van politieke en economische keuzes die ingaan tegen het neoliberaal status quo van besparingen, deregulering en vrije marktwerking alsook tegen de liberale identiteitspolitiek die klassenstrijd en nationale ontvoogding ondermijnt ten gunste van groeps- en kapitaalsbelangen.
2. Bijdragen aan een heropleving van volksverzet tegen de liberale veiligheidsstaat zoals dit in West-Europa bijvoorbeeld -maar niet uitsluitend- vorm kreeg onder de noemer van de ‘Gele Hesjes’.