Solidariteit met Syrië! Solidariteit met Rojava!

De Zannekinbond verklaart zich solidair met de Arabische en Koerdische bevolking van Syrië, die de laatste dagen nog maar eens een buitenlandse invasie heeft mogen ondergaan. Nu wordt de territoriale integriteit van het toch al zo geteisterde land geschonden door Turkije, een NAVO-bondgenoot, nu de Amerikanen zich hebben teruggetrokken om hen vrij spel te geven. De Turken, aangestoken door neo-Ottomaanse dromen over een nieuw imperium in het Midden-Oosten, overschrijden de grens van een soeverein land onder het voorwendsel terrorisme te bestrijden. Wanneer hebben we dit voor het laatst ook alweer gehoord? Sinds 2011 heeft buitenlandse inmenging in de binnenlandse affaires van Syrië enkel en alleen de grootst mogelijke vorm van dood en vernieling gebracht. Welk land heeft de voorbije decennia meer ellende gekend dan Syrië? Zowat de helft van de bevolking is er op de vlucht. Eén van de meest reactionaire en wrede terreurregimes van de eenentwintigste eeuw kon zich jarenlang handhaven op haar grondgebied en slaagde er bijna in om het land in zijn geheel te overrompelen. En opnieuw worden er radicale milities de grens over gebracht. Dezelfde milities van het “Vrije Syrische Leger” werden in de voorbije jaren bewapend en ondersteund door de Amerikanen, Fransen, Israëli en Engelsen om te vechten tegen de regering van Bashar al-Assad. Nu worden ze ingezet tegen de Koerden in Noordoost-Syrië, waar zij samen met andere bevolkingsgroepen de autonome regio Rojava hebben uitgebouwd in het machtsvacuüm dat was ontstaan gedurende de burgeroorlog.

De Zannekinbond erkent het recht op zelfbeschikking van de Koerdische natie. De laatste jaren hebben de Koerden in Syrië hun nationale bevrijdingsstrijd een andere wending gegeven, in tegenstelling tot de burgerlijk-rechtse Koerdische nationalisten in Noord-Irak. Niet langer streven zij naar een monolithische Koerdische natiestaat, maar naar een confederalistisch, municipaal model conform de ideeën van Abdullah Öcalan en de filosofie van Murray Bookchin, dat recht aan doet aan de diversiteit van gemeenschappen die de regio al gedurende millennia kenmerkt. Tegelijk steunen wij het Arabische pad naar het socialisme van de antikoloniale Ba’ath-beweging, dat Syrië opnieuw een bloeiende, zelfstandige toekomst kan bieden binnen een anti-imperialistisch, socialistisch en panarabisch kader. De Koerden en Arabieren zijn elkaars vijanden niet. Zij kwamen beiden als overwinnaars uit de strijd tegen het reactionaire Da’esh en de andere, door het buitenland gesteunde milities. De Koerdische milities veroverden het gebied ten noordoosten van de Eufraat terwijl het Syrische leger er met Russische steun in slaagde om de rest van het land grotendeels terug onder hun controle te brengen. Onderhandelingen werden gevoerd tussen beide partijen om de eenheid in het land te herstellen. Het spanningsveld tussen het streven naar een sterke centrale staat van de Arabische nationalisten en de autonome, lokaal verankerde gemeenschappen met ruimte voor de eigen taal en cultuur van de Koerdische nationalisten is reëel, maar daarom niet onoverkomelijk en mogelijk zelfs complementair.

Maar de Koerden werden door de Amerikanen en het westen misbruikt als proxies voor hun eigen geopolitieke belangen. De westerse media schilderden hen onterecht af als progressieve liberalen waarmee de eigen elites zich konden identificeren, nadat het aantal westersgezinde “burgeractivisten” in Damascus en Aleppo veel kleiner bleek dan gedacht. Terwijl de Koerden in Noord-Syrië een essentieel deel van de strijd voerden tegen Da’esh en het tij wisten te keren in Kobanî, leidde de media de aandacht af van het feit dat de Syriërs en de Russen ondertussen de rest van het land wisten bevrijden, soms met aanzienlijke verliezen tot gevolg. En terwijl de Koerden de olievelden van Noordoost-Syrië voor de Amerikanen bewaakten, sponsorden die westerse machten juist die meedogenloze milities die nu tegen de Koerden worden ingezet. Datzelfde “Vrije Syrische Leger” dat toen getraind werd om te vechten tegen de Syrische regering van Bashar al-Assad. En nu trekken de Amerikanen zich terug en geven deze extremisten opnieuw vrij spel tegen het volk dat ze de kastanjes uit het vuur lieten halen, toen het westen nog maandelijks geteisterd werd door meerdere terroristische aanslagen.

Er gaat een gezegde dat de Koerden “geen andere vrienden hebben dan de bergen”. In ieder geval is het zo dat ze de voorbije jaren hun vrienden bijzonder slecht hebben gekozen. Daarom pleiten wij voor een nieuwe vriendschap. Een Syrische vriendschap tussen Ba’ath en Rojava, tussen Arabieren en Koerden, tussen Assyriërs, christenen, alawieten, sjiïeten, soenieten, jezidi’s en de vele culturele en religieuze gemeenschappen die de Levant rijk is. Tegen het buitenlandse NAVO-imperialisme en haar salafistische knechten, met steun van iedereen die de strijd tegen de financiële oliebaronnen en hun huurlingen en koloniale milities genegen is!

WIHDA, HURRIYYA, ISHTIRAKIYYA!

BIJI KURDISTAN!

Aanvulling: Met vreugde stellen wij vast dat bij het publiceren van dit schrijven een akkoord werd gevonden tussen de Syrische regering en de Koerden, mede dankzij de bemiddelende rol van Rusland. Wij hopen dat ze de handen blijvend ineen zullen slaan, ten eerste om alle buitenlandse imperialisten en milities in de toekomst buiten te houden, en ten tweede om het land binnenkort weer herop te bouwen.